Mucize ve Uyuyan

Şafağın gülüşü Mayıs başında geldi Evinden bir hediye getirdi Gece ağlayacaktı Ona korkuyu anlatacaktı Ve kederi ve acıyı Hiç sıyrılamayacağı Ölüm birinci oyundur, ezelden Bundan sonra özgürlük yok İkiniz birlikte bu aklın içine kapatıldınız Dediler ki uğraştığım her gün bir mucize olurmuş Dediler ki ölmüş her aşkın yerine bir yenisi doğarmış Dediler ki yalnız ve korkmuş hissettiğimde arayacak kimse olmazmış Dediler ki eğer öbür dünyayı hayal edersen Kendini ateşten bir gölde yüzerken bulacaksın Bir çocukken, acı olmadan, keder olmadan yaşayabilirim sanırdım Bir adam olarak gördüm ki hepsi peşimden yetişmiş Uykuda olsam da çok korkuyorum Bir bellekten sahne gibi bir yerde Binlerce söze bedel bir resim vardır Karşımda yüzler bakışlarını kaçırır Öteye saklanır ve bir daha haber gelmeyecektir Hilekarlık ikincisidir sonu gelmeyen Şehrin acımasızlığı bize sağ kalmayı öğretir Kalbimi gözlerinde tutsan yeter, hayatta kalacağız Yapraklar düşmeden önce Kapıları kilitlemezden önce Üçüncü ve son oyun olmak zorundadır Bu olan ebediyen sürecektir Metropolis seyreder ve düşünceli, gülümser Bunun olabileceği vakit ancak Çocuklarımızın birbiriyle kavgasının bitmiş olacağıdır Biliyor Mucize ve Uyuyan, üçüncüsü aşktır Aşk ebediyetin oyunudur Metropolis seyreder ve düşünceli, gülümser Bunun olabileceği vakit ancak Çocuklarımızın birbiriyle kavgasının bitmiş olacağıdır Biliyor Mucize ve Uyuyan, üçüncüsü aşktır Aşk ebediyetin oyunudur [Outro]