🍃 Zielnik Wrażliwości cz.8 (Różeniec górski i Passiflora)

🍃 Sensitivity Herbal part 8 (Rhodiola Rosea and Passionflower) [Intro] I mix these leaves, I crush the roots, when the night settles outside the window for good. People come to me in quiet steps, searching for a medicine for the lack of patience. [Verse 1] Here is a man – weary of the world, overstimulated, with wounds upon his face. The burden of duties has burned out his strength, the fuse is so short that anger boils within him. Into the bowl I throw rhodiola rosea, which I bring here straight from the high peaks, to take away irritability, to soothe the fears, and to turn the masculine roughness into soft down. [Pre-Chorus] Rhodiola rosea for those who are weary, who lost their time in the eternal rush. It raises the energy, quiets the nerves, so that understanding returns into us. [Chorus] Because every case and every single moment has its own herb in the deep abyss! When human hearts break with anger, nature heals these deepest wounds! I mix infusions in the darkness of the workshop, among the mysterious human weaknesses, to spite the rush, to defy the storms, and give you the medicine of pure closeness! [Verse 2] And after him comes a quiet woman, in her eyes I see this inner trembling. The night brings her no solace, when black scenarios spin in the darkness. She analyzes, still chasing thoughts, fear of tomorrow paralyzes her step. For her I pull out the treasure of passionflower, the purple flower that cuts through the gloom. I lock an boundless softness within the brew, to open the heart to the song of empathy, so she could approach people with tenderness, before the blood freezes inside her veins. [Bridge] Passionflower cools these late-night movies that imagination can weave for us. It lifts the burden, teaches to forgive, so she can sleep peacefully once again. [Verse 3] I look at the couple standing in the doorway both in overcoats, the autumn wind blows. They had time... they just didn't use it, and the chill of silence fell into their hearts. I hand them a pitcher of hot liquid, where forest herbs work their miracle. As the warmth flows down, the masks shatter, the roughness and the old chill disappear. Nature knows how to heal the wounded, in what circumstances to offer a chance. An infusion of pure patience is enough to find the old dance within themselves. [Chorus] Because every case and every single moment has its own herb in the deep abyss! When human hearts break with anger, nature heals these deepest wounds! I mix infusions in the darkness of the workshop, among the mysterious human weaknesses, to spite the rush, to defy the storms, and give you the medicine of pure closeness! [Outro] The fire under the cauldron slowly dies down... Rhodiola for him, passionflower for her... Go in peace, to the ground floor of the house... Because the time for understanding has finally come... 🍃 Zielnik Wrażliwości cz.8 (Różeniec górski i Passiflora) [Intro] Mieszam te liście, rozcieram korzenie, gdy noc na stałe za oknem zagości. Przychodzą do mnie po cichu ludzie, szukając lekarstwa na brak cierpliwości. [Zwrotka 1] Oto mężczyzna – zmęczony światem, przebodźcowany, z ranami na twarzy. Nadmiar obowiązków wypalił w nim siłę, lont jest tak krótki, że gniew w nim kipi. Wrzucam do misy różeniec górski, co wprost z wysokich szczytów tu zwożę, by zdjąć drażliwość, lęki wyciszyć, i męską szorstkość zamienić w puch. [Przed Refrenem] Różeniec górski dla tych zmęczonych, co w wiecznym biegu zgubili swój czas. Podnosi energię, ucisza nerwy, by wyrozumiałość wróciła w nas. [Refren] Bo każdy przypadek i każda chwila ma swoje zioło w głębokiej otchłani! Gdy ludzkie serca pękają z gniewu, natura leczy te najgłębsze rany! Mieszam napary w mroku pracowni, wśród tajemniczych ludzkich słabości, by wbrew pośpiechowi, na przekór burzom, dać wam lekarstwo czystej bliskości! [Zwrotka 2] A po nim przychodzi cicha kobieta, w jej oczach widzę wewnętrzny ten dygot. Noc nie przynosi jej ukojenia, gdy czarne scenariusze w ciemnościach wirują. Analizuje, wciąż goni myśli, strach przed jutrem paraliżuje jej krok. Dla niej wyciągam skarb passiflory, fioletową męczennicę, co przecina mrok. Zamykam w naparze bezbrzeżną miękkość, by otworzyć serce na empatii śpiew, by mogła podejść do ludzi z czułością, zanim w jej żyłach zamarznie krew. [Bridge] Passiflora chłodzi te nocne filmy, które wyobraźnia potrafi nam tkać. Zdejmuje ciężar, uczy wybaczać, by mogła znowu spokojnie spać. [Verse 3] Patrzę na parę, co stoi w drzwiach – oboje w płaszczach, jesienny wieje wiatr. Mieli czas... tylko go nie wykorzystali, i chłód milczenia w ich serca wpadł. Podaję im dzbanek gorącego płynu, gdzie leśne zioła czynią swój cud. Gdy spływa ciepło, pękają maski, znika szorstkość i dawny chłód. Natura wie, jak leczyć zranionych, w jakich okolicznościach podarować szansę. Wystarczy wywar z czystej cierpliwości, by odnaleźć w sobie dawny taniec. [Refren] Bo każdy przypadek i każda chwila ma swoje zioło w głębokiej otchłani! Gdy ludzkie serca pękają z gniewu, natura leczy te najgłębsze rany! Mieszam napary w mroku pracowni, wśród tajemniczych ludzkich słabości, by wbrew pośpiechowi, na przekór burzom, dać wam lekarstwo czystej bliskości! [Outro] Ogień pod kotłem powoli gaśnie... Różeniec dla niego, dla niej passiflora... Idźcie w pokoju, na parter domu... Bo na wyrozumiałość już nadeszła pora...