Sinubukan kong isipin lahat ng mali, Mga salitang binawi mo sa huli. Bawat gabi na ako lang ang gising, Bawat tanong na ayaw mong sagutin. Sabi ng tropa, dapat na kalimutan, Wala nang dahilan para pa balikan. Ngumiti lang ako, sabay iwas ng tingin, Ayokong malaman nilang masakit pa rin. Kahit anong pilit ko na gawin, Ganda mo pa rin ang napapansin. Kahit masakit ang ating wakas, Hindi ko kayang burahin ang bakas. Hindi ko kayang magalit sa ’yo, Kahit nasaktan mo ang puso ko. Pinilit kong kalimutan ang lahat, Pero hindi pa rin naghihilom ang sugat. Hindi ko kayang magalit sa ’yo, Kahit alam kong tapos na tayo. Kung galit sana ang naiwan sa dibdib, Baka mas madali kang limutin. Hindi ko kaya. Kahit anong pilit. Hindi ko kaya. Hindi ko kayang mag-isa. Marami naman akong puwedeng isumbat, Mga alaala na lalo lang bumigat. Mga araw na sana’y kasama kita, Pero bihira kang naroon kapag kailangan kita. Alam kong marami kang pagkukulang, Mga bagay na hindi ko na mabilang. Pero ayokong isipin na masama ka, Para lang mas madali kang kalimutan. Hindi ko kayang magalit sa ’yo, Kahit nasaktan mo ang puso ko. Pinilit kong kalimutan ang lahat, Pero hindi pa rin naghihilom ang sugat. Hindi ko kayang magalit sa ’yo, Kahit alam kong tapos na tayo. Kung galit sana ang naiwan sa dibdib, Baka mas madali kang limutin. Sana sakit na lang ang naiwan, Para mas madali kang kalimutan. Sana kapag narinig ang iyong pangalan, Wala na ’yung bigat na nararamdaman. Pero kung minsan ay maalala ka, Hindi ibig sabihing babalikan pa. May taong kailangang palayain, Kahit may sakit pang kailangang tiisin. At baka sapat na lang na tanggapin, Na may mga bagay na hindi para sa atin. Hindi ko kayang magalit sa ’yo, Kahit nasaktan mo ang puso ko. Pinilit kong kalimutan ang lahat, Pero hindi pa rin naghihilom ang sugat. Hindi ko kayang magalit sa ’yo, Pero alam kong tapos na tayo. Hindi man galit ang naiwan sa dibdib, Kaya pa rin kitang piliing limutin. Hindi ko kaya... Kahit anong pilit... Hindi ko kaya... Hindi ko kayang mag-isa.
