
Hier seggt wi MOIN
Gemeinschafts Projekt von Rudger Haraldsson & Klaus Weixler Album - Von der Waterkant ins Steirerland - Original Text: Rudger Haraldsson 🌊 Text ohne Dialekt unten angehängt! 🌊 ------------------------------------------------ ### **Strophe 1** Wi sünd vun hier, wo de Wind jümmers weiht. De Mütz sitt scheef, un de Storm gifft Geleit. De Regen kummt quer, de Sünn maakt sik rar. Wi seggt: „Jo, ganz nett“, bi Storm över’t Jahr. ### **Strophe 2** In Kiel bruust de Hafen, Lübeck is fein. Flensborg snackt däänsch, un schenkt Kaffee in. Op’t Dörp röppt de Trecker, de Möw maakt Alarm. Un Oma weet wedder dat ganze Programm. ### **Refrain** Hier seggt wi MOIN, wi sünd nich so luht. Doch wenn wi eerst singen, kriggst uns nich ruht. Hier seggt wi MOIN, dat geiht al vorbi. Wind in de Büx, un dat Hart dorbi. Hier seggt wi MOIN, vun Marsch bet an’t Meer. Wi snakt nich veel, doch wi singt ümso mehr. Hier seggt wi MOIN, vun Kiel bet an’t Watt. De Wind maakt Musik, un wi singt uns nich satt. ### **Strophe 3** In Pinneberg morgens steiht allens in Reeg. Na Hamborg henpendeln — dat maakt een ganz leeg. Op Sylt kost een Brötchen fast mehr as een Schaap. De Krabb sünd ganz lütt, doch de Pries maakt uns schlapp. ### **Strophe 4** De Friesen schnackt frisisch, de Dänen sünd dor. Platt kummt vun’n Tresen, mal sacht, mal mit Chor. De Feuerwehr röppt, de Sportverein kummt. Bi Kohl un bi Grog warrt dat Hart wedder jung. ### **Refrain** Hier seggt wi MOIN, wi sünd nich so luht. Doch wenn wi eerst singen, kriggst uns nich ruht. Hier seggt wi MOIN, dat geiht al vorbi. Wind in de Büx, un dat Hart dorbi. Hier seggt wi MOIN, vun Marsch bet an’t Meer. Wi snackt nich veel, doch wi singt ümso mehr. Hier seggt wi MOIN, vun Kiel bet an’t Watt. De Wind maakt Musik, un wi singt uns nich satt. ### **Bridge** Wi hebbt Wind um de Kopp, Windrad an’n Diek. Veel Platz för de Seel, bloots nich to veel Kritik. Wi sünd trocken as Knäck, doch dat Hart ward nich verkellt. Un wer „Moin Moin“ seggt, hett meist al to veel vertellt. ### **Outro** Vun Marsch bet na Kiel, vun Hallig bet Steen. Wi schnackt nich veel ümto, dat mutt ok nich ween. Moin, mien lütt Land, du büst stur as een Steen. Wenn de Wind wedder dreiht, weet we all, Wi stahn nich alleen! ------------------------------------------------ Strophe 1 Wir sind von hier, wo der Wind immer weht. Die Mütze sitzt schief, und der Sturm geht mit. Der Regen kommt quer, die Sonne macht sich rar. Wir sagen: „Ja, ganz nett“, bei Sturm das ganze Jahr. Strophe 2 In Kiel rauscht der Hafen, Lübeck ist fein. Flensburg spricht Dänisch und schenkt Kaffee ein. Auf dem Dorf ruft der Trecker, die Möwe macht Alarm. Und Oma weiß wieder über alles Bescheid. Refrain Hier sagt man MOIN, wir sind nicht so laut. Doch wenn wir erst singen, kriegst du uns nicht ruhig. Hier sagt man MOIN, Alles wird gut. Voller Tatendrang und das Herz mit dabei. Hier sagt man MOIN, von der Marsch bis ans Meer. Wir reden nicht viel, doch wir singen umso mehr. Hier sagt man MOIN, von Kiel bis ans Watt. Der Wind macht Musik, und wir singen uns nicht satt. Strophe 3 In Pinneberg morgens steht alles in Reih und Glied. Nach Hamburg pendeln — das macht einen ganz leer. Auf Sylt kostet ein Brötchen fast mehr als ein Schaf. Die Krabben sind ganz klein, doch der Preis macht uns schlapp. Strophe 4 Die Friesen sprechen Friesisch, die Dänen sind da. Platt kommt von der Theke, mal leise, mal im Chor. Die Feuerwehr ruft, der Sportverein kommt. Bei Kohl und bei Grog wird das Herz wieder jung. Refrain Hier sagt man MOIN, wir sind nicht so laut. Doch wenn wir erst singen, kriegst du uns nicht ruhig. Hier sagt man MOIN, Alles wird gut. Voller Tatendrang, und das Herz mit dabei. Hier sagt man MOIN, von der Marsch bis ans Meer. Wir reden nicht viel, doch wir singen umso mehr. Hier sagt man MOIN, von Kiel bis ans Watt. Der Wind macht Musik, und wir singen uns nicht satt. Bridge Wir haben Wind um den Kopf, Windräder am Deich. Viel Platz für die Seele, nur nicht zu viel Kritik. Wir sind trocken wie Knäckebrot, doch das Herz wird nicht kalt. Und wer „Moin Moin“ sagt, hat meistens schon zu viel erzählt. Outro Von der Marsch bis nach Kiel, von der Hallig bis Stein. Wir reden nicht viel drumherum, das muss auch nicht sein. Moin, mein kleines Land, du bist stur wie ein Stein. Wenn der Wind wieder dreht, wissen wir alle: Wir stehen nicht allein!


