
[Intro] [acoustic piano playing 3/4 waltz rhythm, pizzicato strings] [Verse 1] [baritone female vocals] Z cienkich jedwabi i bliskiego mroku Wznoszę tę wieżę drżącą i wysoką Gdy księżyc kładzie błękit na obłoku I gwiazdy gasną pod moją powieką Król Karo patrzy wzrokiem nieruchomym W purpurze szat swych zakrzepły i dumny A ja mu buduję z lęku i znikomych Wspomnień te ściany, te kruche kolumny [Chorus] O domku z kart, o domku ze snu tkanego Gdzie każdy oddech jest śmiercią i winą Buduję miłość z papieru drżącego Nim chwile jasne w ciemnościach zaginą Jeden twój szept, co jak wicher uderzy Co litości nie ma i runie przepych Tych martwych przymierzy i zostanie tylko Pod stopami ziemia [Verse 2] [legato strings enter, piano continues] Dama Kier trzyma kwiat więdnący w dłoni Jej usta blade jak różane liście Słucha jak w sercu srebrny dzwonek dzwoni Czekając końca, co przyjdzie rzęsiście Bo każda ściana to minuta pusta A każdy dach to obietnica złudna Kładę tę kartę tam, gdzie twoje usta Piły mą duszę, ach słodka i trudna [Chorus] O domku z kart, o domku ze snutkanego Gdzie każdy oddech jest śmiercią i winą Buduję miłość z papieru drżącego Nim chwile jasne w ciemnościach zaginą Jeden twój szept, co jak wicher uderzy Twój uśmiech, co litości nie ma I runie przepych tych martwych przymierzy I zostanie tylko pod stopami ziemia [Bridge] [vocal intensity increases, strings swell] Nie budź mnie jeszcze, niech ta wieża stoi Choć fundamentem jest piasek i woda Serce się własnej kruchości tak boi A tak mu siebie i tych kart jest szkoda Jutry krawędź już o spisie się chyli [Outro] [piano slows, strings fade to pads] Cień twój nadchodzi jak jesienne chmury Rozsypał się świt w bolesnej tej chwili Zostały karty rzucone u góry Bez słowa, bez tchu, bez tchu W proch

