[**Stare Fotografie**] Na pożółkłych zdjęciach zatrzymał się czas... Patrzą na nas twarze, których już nie ma wśród nas... W starym albumie zamknięty jest świat, uśmiechy sprzed lat, które porwał wiatr. Dziecięce spojrzenia, młodości blask, jakby wczoraj był ten odległy czas. Choć minęły lata i ucichł ich głos, w tych małych obrazach wciąż odnajduję los. Stare fotografie mówią więcej niż słowa, w ich milczących ramach żyje historia. Ci, których kochaliśmy, patrzą z dawnych dni, jak gwiazdy nad nami, gdy zapada świt. Stare fotografie — kruche ślady chwil, których nie zabierze ani czas, ani pył. Choć droga się skończyła i odszedł każdy z nich, w naszych sercach pozostaną wciąż. Tu dziadek przy rowerze, babcia pośród róż, tam rodzice młodzi, zanim minął czas. Ich marzenia płyną przez papieru brzeg, jakby chcieli jeszcze opowiedzieć coś. Czas zabrał ich daleko poza wzroku krąg, lecz pamięć nie pozwala zagubić ich los.. W ciszy starych zdjęć odnajduję znak, że miłość nie odchodzi, choć przemija świat. Może gdzieś za chmurą widzą nas co dzień, gdy wspominamy chwile zapisane w tle. A każdy stary portret, każdy cichy kadr, jest mostem między tym, co było, a co trwa. Stare fotografie mówią więcej niż słowa, w ich milczących ramach żyje historia. Ci, których kochaliśmy, patrzą z dawnych dni, jak gwiazdy nad nami, gdy zapada świt. Pożółkłe fotografie... Na nich zatrzymał się czas .... Patrzą na nas twarze, — których nie ma wśród nas...
