Tam, Gdzie Kończą Się Słowa

(INTRO chór męski, gregoriański szept): Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Oooooooooooooooooooooooooooo Ooooooooooooooooooooooooooo Nadchodzi powolny cichy Oddech w przestrzeni naszej (ZWROTKA I żeńskie solo – operowe, bardzo spokojne): Tam, gdzie kończą się słowa, nie trzeba już nic tłumaczyć. Myśli składają się w ciszę, a serce przestaje się bronić. Nie ma już pytań ani imion, nie ma „dlaczego” i „dokąd”. Jest tylko obecność, która nie potrzebuje formy. (REFREN chór mieszany, szeroki): Tam, gdzie kończą się słowa, zaczyna się prawda. Niewypowiedziana — lecz oddychanjąca. (chór gregoriański w tle): In silentio… veritas. (ZWROTKA II męskie solo – niski, spokojny głos): Głos milknie, bo nie chce ranić. Znaki tracą swoje krawędzie. To, co było ciężarem znaczeń, rozpływa się w prostym „jestem”. Nie trzeba już mówić „wierzę”, nie trzeba już mówić „wiem”. Wystarczy pozostać, gdy sens sam przychodzi. (REFREN chór mieszany + żeńska linia operowa nad nim): Tam, gdzie kończą się słowa, zanika potrzeba kontroli. Tam, gdzie kończą się słowa, dusza uczy się milczeć bez lęku. (gregoriański chór męski): Lux non clamat… lux manet. (MOST dialog głosów — kobiecy / męski): Ona: Nie pytaj mnie, co czuję — bo to nie ma już nazwy. On: Nie pytaj mnie, kim jestem — bo odpowiedź przyszła wcześniej. (chór bardzo cicho): — Aaaa… — (ZWROTKA III żeńskie solo, bardzo wysoko, spokojnie): Jeśli coś jeszcze ma się wydarzyć, niech wydarzy się w ciszy. Jeśli coś ma się objawić — niech przyjdzie bez hałasu. Bo są miejsca w duszy, których nie dotyka dźwięk. Tam, gdzie kończą się słowa, zaczyna się droga bez śladu. (REFREN FINAŁOWY pełny chór, bardzo szeroki): Tam, gdzie kończą się słowa, nie kończy się sens. On tylko przestaje mówić ludzkim głosem. (chór gregoriański): Głosem ludzi (CODA sam chór gregoriański): Aaaaaaaaaaaaaaa,aaaaaaaaaaaa Aaaaaaaaaaaaaaa,aaaaaaaaaaaa Oooooooooooooooooooooooo Oooooooooooooooooooooooo Cisza postępuje w nas