เลนส์

[Verse 1] เช้านี้อีกาเกาะอยู่บนสายไฟ มันเอียงหัวเหมือนกำลังเรียกชื่อฉัน หน้าต่างทุกบานมีดวงตา หรือกระจกกำลังเรียนรู้ใบหน้าของฉัน ทุกคำกระซิบกลายเป็นหินก้อนเล็ก ลอยชนผิวน้ำในอก ทั้งเมืองเหมือนจำความผิดของฉันได้ แม้ฉันยังจำวันที่มันเริ่มไม่ได้ [Pre-Chorus] ฉันถามเมฆ "ฉันกำลังคิดไปเองหรือเปล่า?" เมฆไม่ตอบ มันเพียงเปลี่ยนรูปร่าง [Chorus] ทั้งโลกกำลังด่าฉัน...ใช่ไหม? หรือลมแค่พัดเสียงให้ดังเกินจริง ฉันกำลังยืนอยู่กลางพายุ หรือพายุอยู่ในหัวของฉัน [Verse 2] ฉันลองกลับด้านกระจก เสียงตำหนิกลายเป็นเส้นด้าย ทุกคำที่เคยบาดผิวหนัง อาจกำลังเย็บแผลที่ฉันมองไม่เห็น บางทีสายตาที่เข้มงวด อาจไม่ใช่ก้อนหิน แต่มือที่ผลักต้นไม้เล็ก ๆ ให้หยั่งรากลึกกว่าเดิม [Bridge] หรือทุกคนหวังดี เพียงพูดด้วยภาษาที่ฉันไม่เคยเรียน หรือฉันกำลังแปลความเจ็บ ผิดจากความหมายของมัน บางทีโลกไม่ได้เปลี่ยน มีเพียงเลนส์ในดวงตา ที่หมุนไปอีกด้านหนึ่ง [Final Chorus] ทั้งโลกกำลังช่วยฉัน...ใช่ไหม? หรือฉันกำลังใจดีกับโลกเกินไป เสียงที่เคยเหมือนฟ้าผ่า วันนี้กลับเหมือนระฆังปลุก ฉันกำลังเห็นความจริง หรือกำลังสร้างความจริงขึ้นมาเอง [Outro] อีกาตัวเดิมยังเกาะอยู่บนสายไฟ มันไม่ได้พูดสักคำ มีเพียงฉัน ที่เปลี่ยนความหมายของเสียงเงียบ แล้วคำถามสุดท้าย ตกลงมาเบากว่าขนนก... โลกบ้า... หรือฉัน... หรือไม่มี...ใครบ้าเลย