⸻ Verse 1 Στη Νέα Μάκρη ήρθαμε σιγά, εκεί που ο αέρας μύριζε θάλασσα γλυκιά. Πίσω μας η Αθήνα, φωνές και φως, μπροστά μας ένας κήπος σαν μικρός θεός. Είχα ένα πηγάδι με νερό βουνίσιο, δροσερό σαν όνειρο, καθάριο, αληθινό. Πότιζα τις ρίζες με τα χέρια μου κάθε πρωί, κι οι κόρες μου γελούσανε μέσα στη γη. Λεμονιές κι πορτοκαλιές, ρόδια κόκκινα βαθιά, συκιές και κλήματα πάνω απ’ τα παιδιά. Δάφνες, λουλούδια, δυο ελιές παλιές, κρατούσαν το σπίτι σαν άγιες προσευχές. ⸻ Chorus Ω, κήπε μου κάτω απ’ την Πεντέλη, εκεί μεγάλωσε η ψυχή μου σαν αμπέλι. Τα παιδιά μου τρέχανε με ήλιο στα μαλλιά, κι εγώ κρατούσα όλη την Ελλάδα στην καρδιά. Ω, κήπε μου κάτω απ’ την Πεντέλη, με ψωμί, ελιές, θάλασσα και μέλι. Μάθαμε να ζούμε, να ριζώνουμε βαθιά, σαν δέντρα που αντέχουν φωτιά και βροχιά. ⸻ Verse 2 Δυο ελιές μεγάλες βλέπαν τα παιδιά, στην κούνια να πετάνε μέχρι τα πουλιά. Στο χώμα βρίσκανε χελωνάκια το καλοκαίρι, κι ο κόσμος όλος χώραγε σ’ ένα μικρό τους χέρι. Πηγαίναμε στον φούρνο κάθε πρωινό, με μυρωδιά ψωμιού και ήλιο ζεστό. Μετά μέχρι την παραλία, βήμα το βήμα, με άμμο στα παπούτσια και αλάτι στο κύμα. Κάθε εβδομάδα η λαϊκή γινόταν γιορτή, φωνές, χρώματα, καρποί, ζωή αληθινή. Ελιές και τυριά, ψωμιά ζεστά, κρέατα στη σχάρα, μυρωδιές στα στενά. ⸻ Chorus Ω, κήπε μου κάτω απ’ την Πεντέλη, εκεί μεγάλωσε η ψυχή μου σαν αμπέλι. Τα παιδιά μου τρέχανε με ήλιο στα μαλλιά, κι εγώ κρατούσα όλη την Ελλάδα στην καρδιά. Ω, κήπε μου κάτω απ’ την Πεντέλη, με ψωμί, ελιές, θάλασσα και μέλι. Μάθαμε να ζούμε, να ριζώνουμε βαθιά, σαν δέντρα που αντέχουν φωτιά και βροχιά. ⸻ Verse 3 Τα βράδια περπατούσαμε στο χωριό, με φώτα στα μπαλκόνια και ουρανό ανοιχτό. Γιορτές, ονομαστικές, Χριστούγεννα, Πασχαλιά, η μουσική μας έπαιρνε ψηλά στα βουνά. Στην εκκλησιά στη μέση της πλαγιάς, στήνονταν πάγκοι, γέλια και χαρά. Φαγητό, χορός, καμπάνες δυνατές, κι οι κόρες μου μεγάλωναν με ελληνικές φωνές. Σχολείο ελληνικό, λέξεις ελληνικές, φίλοι, γειτονιά, γιορτές οικογενειακές. Κι εγώ μονάχη κάποιες μέρες, μα δυνατή, με δυο μωρά και μια ολόκληρη ζωή. ⸻ Bridge — Earthquake, Fire, Flood Μα μια μέρα η γη άρχισε να φωνάζει, το σπίτι να τρέμει, το γυαλί να σπάζει. Ο κήπος άλλαξε, η γη γύρισε αλλιώς, κι εγώ αγκάλιασα τα παιδιά μου σαν φως. Μετά ήρθε φωτιά απ’ την Πεντέλη, κόκκινη, άγρια, σαν πληγή που καίει. Φύγαμε τρέχοντας, με φόβο στην ψυχή, μα ο άνεμος γύρισε σαν προσευχή. Κι έσωσε το σπίτι, τις ελιές, τη γη, σαν να μας κράτησε ο Θεός εκεί. Οι φλόγες φύγαν, ο ουρανός καθάρισε, κι ο κήπος μας ξανά αναστέναξε. Κι ύστερα ήρθαν βροχές χειμωνιάτικες βαριές, χωρίς δέντρα στο βουνό να κρατήσουν τις πλαγιές. Λάσπη και νερό κατέβηκαν σαν ποτάμι, και μείναμε κλεισμένοι, μόνοι, τρεις μέρες πάλι. Σκάβαμε τ’ αμάξια μέσα απ’ τη λάσπη βαθιά, μα η ρίζα μας κρατούσε ακόμα δυνατά. Γιατί ό,τι αγαπήσαμε δεν χάθηκε ποτέ, έμεινε στον κήπο, στη γη, στις καρδιές. ⸻ Final Chorus Ω, κήπε μου κάτω απ’ την Πεντέλη, εκεί μεγάλωσε η ψυχή μου σαν αμπέλι. Τα παιδιά μου τρέχανε με ήλιο στα μαλλιά, κι εγώ κρατούσα όλη την Ελλάδα στην καρδιά.
