[Intro] Yo, yo... 0-5-8, L-W-D... Weet je wel. Respect voor de mensen die blijven staan als alles omvalt. [Verse 1] Yo, het systeem kraakt, man, het ruikt naar rot, mooie woorden aan de voorkant, maar verrot tot op het bot. Ze praten over kansen, maar de deuren zitten dicht, en wie onderaan begint, krijgt de rekening in zicht. Mensen rennen voor hun huur, voor hun brood, voor hun dag, terwijl Den Haag weer glimlacht met een spreadsheet en een vlag. Ze zeggen: “Blijf maar hopen, blijf netjes in de rij,” maar hoop betaalt geen rekeningen, hoop maakt niemand vrij. Kijk om je heen, zie de barsten in de stad, jonge dromen liggen stil op koud asfalt geplakt. De massa wordt gestuurd, afgeleid en rondgedraaid, maar de waarheid blijft schreeuwen, ook als niemand haar verstaat. [Instrumental Interlude] [Hook] Verrot tot op het bot, maar wij blijven aan, met de rug tegen de muur, toch blijven we staan. Ze bouwen systemen waar de mens in verdwijnt, maar wij zijn het geluid dat door de scheuren verschijnt. Verrot tot op het bot, maar de straat geeft kracht, wij dragen de stemmen die niemand verwacht. In de schaduw van de waarheid brandt nog altijd een vlam, ze krijgen ons niet stil, nee, ze krijgen ons niet lam. [Verse 2] Kijk naar de jeugd, ze verliezen hun geloof, niet omdat ze zwak zijn, maar omdat de wereld doof. Ze zoeken naar een uitweg, een trap naar omhoog, maar elke nieuwe belofte verdampt voor hun oog. Debatten op tv, weer dezelfde parade, veel gezichten, veel woorden, maar geen echte daden. Onze stemmen worden kleiner in een kamer vol beton, maar de geest blijft branden als de laatste avondzon. In de stad waar de muren vol leuzen staan, hoor je zachte mensen hard door het donker gaan. Ze willen geen oorlog, ze willen gewoon bestaan, geen ketting om hun nek met “geduld” eraan. Ze willen vrijheid zonder prijskaart aan hun naam, geen loket dat zegt: “Kom morgen nog eens aan.” Dus we zingen in de regen, met de beat op de stoep, voor iedereen die valt, maar nog steeds iets roept. [Instrumental Interlude] [Hook] Verrot tot op het bot, maar wij blijven aan, met de rug tegen de muur, toch blijven we staan. Ze bouwen systemen waar de mens in verdwijnt, maar wij zijn het geluid dat door de scheuren verschijnt. Verrot tot op het bot, maar de straat geeft kracht, wij dragen de stemmen die niemand verwacht. In de schaduw van de waarheid brandt nog altijd een vlam, ze krijgen ons niet stil, nee, ze krijgen ons niet lam. [Bridge] Steek geen vuur aan in de straat, steek vuur aan in je stem. Geen geweld, geen blinde haat, maar onthoud goed wie je bent. De wereld is een toneel, met maskers en applaus. Maar achter al die schermen valt de waarheid uit de mouw. [Rap Break] Ze willen dat je moe wordt, murw wordt, stil gaat staan, dat je denkt: “Laat maar zitten, het zal toch niet gaan.” Maar elke kleine stem wordt groot als ze samen klinkt, en elke harde muur krijgt barsten als de waarheid zingt. Geen helden op posters, geen kroon op ons hoofd, alleen mensen met littekens die niemand gelooft. Maar wij kennen de bodem, wij kennen de kou, en juist daarom klinkt de straat nog rauw. [Final Hook] Verrot tot op het bot, maar wij blijven aan, met de rug tegen de muur, toch blijven we staan. Ze bouwen systemen waar de mens in verdwijnt, maar wij zijn het geluid dat door de scheuren verschijnt. Verrot tot op het bot, maar de straat geeft kracht, wij dragen de stemmen die niemand verwacht. In de schaduw van de waarheid brandt nog altijd een vlam, ze krijgen ons niet stil, nee, ze krijgen ons niet lam. [Outro] 0-5-8... L-W-D... Voor de mensen die vallen en toch weer opstaan. Het systeem mag rotten, maar wij blijven ademen. [Fade Out]
