## La Cançon del Drac **I** Al mièg de Ròse, lo corrent gronda, Lòng de la riba ont lo monstre espèra. Un bèl cavalièr sorgís de l'onda prigonda, Sa votz es doça coma un cant qu'encantèra. La luna careça sa blanca armadura, Mas jos son agard lo laç es parat : Qual que siá qu'escota sa doça mormura, Al fons de l'abisme es per totjorn perdut. **II** « Venètz, venètz, ò nòbla bugadièra, Dins mon palais als rebat d'aur lusent ! » Crida lo demòni jos la ribièra, Per rabar ton còr, ton esperit, ton sang caud gent. Creissent culhir un rebat camjant, Per lo demòni es emportada, E desapareis jos lo flòt d'argentièr brillant, Lo crit de son arma per totjorn estofada. **III** Sèt lòngas annadas dins l'aiga glaçada, Garda lo filh del monstre maudit. De sa memòria tota causa es escasada, Levat lo languir de sa primièra vita, aquí. Mas un onguent magic e secret Toca sos uèis d'un poder d'argor : Lo bèl castèl n'es qu'un tut friable de greda en efiech, E lo cavalièr un faquièr plen d'orror. **IV** Lo pacte es finit, reviscola lo jorn, Desliurada de l'aiga, marchant dins Bèucaire. Mas lo Drac es aquí, virant a l'entorn, Amagat jos las formas d'un òme ordinari sus tèrra. « Te vese, maudit ! » çò ditz a votz nauta. Lo monstre feròç alara l'afronta : D'un det afilat, punissent sa fauta, Blèssa per totjorn l'uèlh que son nom desjonta. **V** Viatjaire, reten la leiçon de Ròse : Te fisas pas jamai a l'esclat de l'aur. Los piègers dangiers pòrtan pas de corona en pròsa, E las faussas semblanças rodan encara defòra a l'entorn. Garda plan tos dos uelhs dobrisses sus lo monde, Sens cercar los secrets amagats jos l'esfroi, Per çò que la vertat, de còps tròp prigonda, Daissa una nafra amara a quin tròp n'en vei, de tròp pròi.
