
Słowa wiszą w powietrzu, ale nikt ich nie dotknie Nie ma zakazu wprost, tylko mały druk na marginesie Mówią: wolność słowa, ale z pewnymi wyjątkami A wyjątki rosną cicho, aż wypełniają całą stronę Wiesz, co możesz powiedzieć, wiesz, co lepiej pominąć Bo konsekwencje czają się w cieniu każdego zdania Nie trzeba knebla, nie trzeba rozkazu z góry Wystarczy sugestia, że lepiej być ostrożnym Autocenzura wchodzi powoli, jak nawyk codzienny Zaczynasz ważyć myśli, zanim staną się słowami Kasujesz zdanie, zmieniasz ton na neutralny Bo w regulaminie cisza jest najbezpieczniejszą opcją Patrzysz na innych, jak milczą w tych samych miejscach Uśmiechają się grzecznie, kiwają głowami zgodnie Nikt nie pyta głośno, nikt nie drąży tematu Bo prawda niewypowiedziana boli mniej niż kara W tym świecie zasad słowa tracą ostrość Stają się miękkie, zaokrąglone na krawędziach Nie ma już krawędzi, nie ma już sprzeciwu Tylko cisza wpisana między wierszami regulaminu Ale w tej ciszy wciąż echo starego krzyku Pamięć o czasach, gdy mówiło się prosto w oczy Kiedy milczenie nie było obowiązkiem Wystarczy jedno słowo, jedno głośne pytanie Żeby przerwać ten krąg autocenzury i strachu Przypomnieć sobie, że głos nie jest przywilejem Jest prawem, które oddajesz tylko wtedy Gdy sam decydujesz się na ciszę w regulaminie

