
(Couplet 1) Daar gaan we weer, de motor bromt, het asfalt zingt zacht mee. De zon staat hoog boven Lyon, we rijden richting zee. Maar iedereen die ons ziet kijkt met zo’n verbaasd gezicht, Want achter onze ruitenwisser hangt een brood in evenwicht. (Refrein) Oh, dat stokbrood in de wind, waait heen en weer als een vrolijk kind. Langs de tolpoort, langs de berm, heel Frankrijk kijkt ons aan — wat een vreemd modern erf! Oh, dat stokbrood in de wind, niemand snapt wat wij daar doen. Maar hé, zolang het blijft zitten, rijden wij door tot aan Avignon! (Couplet 2) Bij elke bocht zwaait ’t brood weer uit, alsof het mee wil dansen, De mensen staren, wijzen, lachen — pure Franse kansen. “Pourquoi ?” roept iemand hard, maar wij rijden stoïcijns, Geen picknickmand, geen plaats meer vrij — het brood is even ons geheim. (Refrein) Oh, dat stokbrood in de wind, waait heen en weer als een vrolijk kind. Langs de tolpoort, langs de berm, heel Frankrijk kijkt ons aan — wat een vreemd modern erf! Oh, dat stokbrood in de wind, niemand snapt wat wij daar doen. Maar hé, zolang het blijft zitten, rijden wij door tot aan Avignon! (Bridge) Misschien is het gek, misschien is het dwaas, maar zonder brood aan je ruit voelt de reis zo grauw en kaal. Dus laten we gaan, nog één station, dat stokbrood geeft de rit gewoon een eigen chanson. (Laatste Refrein) Oh, dat stokbrood in de wind, waait heen en weer als een vrolijk kind. Al die blikken op de weg, maar wij rijden door — ongegeneerd en echt. Oh, dat stokbrood in de wind, onze mascotte van karton en korst. Tot de kust en weer terug, met dat broodje fier aan onze voorruit vast.

