Song Cover Image

شعر موزیک کاوه کاشفی با الهام از مولانا هرچه بدی کنی به من من به تو بد نمی‌کنم آ

هر هر هر هه هه هر هر هر هر هر هر ــــــــــــــــــــــــهههر هه هر هر ـــــــــــــــــههـــــــــــــــــهــــــــرررــــــ هه هر هر هرچه کنی بدی به من من به تو بد نمی‌کنم زنی خنجر به پشت من من برو خم نمی‌کنم خواهی که من شوم همچو تو اما من ای خود خالی نمی‌کنم تو انداختی منو در چاه اما دریغ بردی تو بالا من را با این کلک و فریب همچو یوسف که در چاه انداخته شد اما جایگاهی اولا در آسمان بر او داده شد گرچه بر من جفایت آردی هر روز و شب من به دل از مهر و خوبی زندهام بیتاب و تب دشمنی کردی ولی دوستی کردم تو را بد به من کردی، ولی خوبی نمودم بیسبب من نمیخواهم بدی را با بدی پاسخ دهم در جهان جز مهربانی نیست راهی بر ادب با توجه به خواستهات، شعری میسرایم که در آن شخصی مورد بدی قرار میگیرد، ولی نهتنها تلافی نمیکند، بلکه با لطف، بخشش و بزرگواری پاسخ میدهد. تمرکز شعر بر این است که قدرت واقعی در مهربانی و گذشت است، نه تلافی یا انتقام: کسی به من بدی کند، من سخن خوش میزنم شکستهام ولی هنوز، لب به نفرین نگشایم به دست او اگرچه دلم، هزار بار شکسته به یاد مهر و وفا، به جبرانش نشینم قدرت انتقام اگرچه در دست من بود ترجیح دادم ببخشم، به مهربانی فزونم دلم دریایی است، از خشم نمیلرزد به بدکننده هم از صفا، عطا و رحمت دهم قصهی هرکه به مهر، به بدی پاسخ نداد در یادها بماند، نشان آدمیت است اگرچه آسان نیست، دل شکستن و بخندیدن ولی بزرگی آنکس است که ترک کینه میکند من اگر پاسخی نگفتم، نه از ناتوانی است بلکه ایمان آوردهام به لطف و بخشش آدمی بر دل زخم اگر زدند، به نیکی مرهمی باش که این جهان نماند، جز یادهای خوش هرچه تو با من کنی، من به تو بد نکنم سبزترین شاخهام، سایه برت افکنم خشم اگر باد شود، من بنوازم چو نسیم گل اگر پژمرده شد، من بشکفم در دل شب بخشش دریای من است، که به طوفان نرسد رنج اگر موج زند، ساحل آرام منم کینه چون سنگی سرد، زیر باران بماند من ولی رود شوم، زخم تو را بشویم زخم اگر بر دل افتد، دل نسوزد به جفا عشق در ریشهی من، عزم گل دادن ماست باغ اگر خشک شود، آسمان را بخوانم تا مگر باران مهر، بشکفد گل بر خاک فصل اگر زمستان شد، باز امیدی به بهار شاخهام دست به سوی خورشید روان مهر من مثل سحر، هر شب تار از ره برد بدی اگر جاری شد، من ز سکوتم گذرم چون چراغی در شب، خانهی تار توام گرچه دنیا سرد است، باز گرم تو منم تو اگر تند شوی، من به صفا روشنم فرق من با بددلان، باغ امید و حسنم در نهایت این پیام در شعر جاریست: فرق ما با بددلان، در دل ما روشن است ما گل مهر بدهیم، گرچه دنیایی خزان