[Verse 1] ฉันเคยคิดว่าถนนช่วยลบความทรงจำ แค่ขับรถออกไปไกลกว่าเดิม เปลี่ยนเบอร์โทร เปลี่ยนห้อง เปลี่ยนเมือง ทิ้งทุกเรื่องไว้ในกระจกหลัง ป้ายทางผ่านไปเป็นร้อยเป็นพัน แต่ภาพวันนั้นยังนั่งข้างกาย ไม่ว่าฉันจะเร่งเครื่องสักเท่าไร มันก็ยังตามมาทันทุกครั้ง [Pre-Chorus] ฉันโทษเวลา ฉันโทษโชคชะตา ฉันโทษคนทั้งโลก แต่ไม่เคยหันกลับมามอง [Chorus] ฉันหนีอดีตไปได้ แต่หนีตัวเองไม่พ้น เปลี่ยนเมืองได้เป็นสิบเมือง แต่หัวใจยังวนที่เดิม ฉันวิ่งจนเหนื่อย ฉันซ่อนจนลืม ว่าคนที่ตามหลอกหลอนทุกคืน ก็คือตัวฉันเอง [Verse 2] ฉันเคยคิดว่าความเงียบจะช่วยรักษา แต่ยิ่งเงียบ เสียงในใจก็ยิ่งดัง ทุกความผิดพลาดที่ฉันฝังไว้ งอกขึ้นมาเหมือนวัชพืชกลางทาง คนใหม่ ๆ เข้ามาแล้วจากไป เพราะฉันยังคุยกับเงาของวันวาน ยังเอาบาดแผลเก่าไปวัดทุกความสัมพันธ์ ยังสร้างกำแพงจากความกลัวเดิม [Bridge] คืนหนึ่งบนทางหลวงไร้ผู้คน ฉันจอดรถมองดาวเหนือหัว แล้วถามคนในกระจก "จะวิ่งอีกนานแค่ไหน" ไม่มีคำตอบจากฟากฟ้า มีเพียงลมหายใจของตัวเอง ที่บอกเบา ๆ "ถึงเวลาหยุดหนีแล้ว" [Final Chorus] ฉันหนีอดีตไปได้ แต่หนีตัวเองไม่พ้น ไม่มีเมืองไหนไกลพอ ถ้ายังเกลียดคนในใจตน วันนี้ฉันยอมรับ ทั้งรอยแผลและความจริง บางครั้งการเดินต่อไป ไม่ได้เริ่มจากการวิ่งหนี แต่มาจากการให้อภัยตัวเอง เสียที...
