วันแรกที่เจอเธอ...ในที่ทำงาน หัวใจของฉัน...มันเริ่มหวั่นไหว ทางไกลแค่ไหน...ฉันก็ไปหา แค่ได้เห็นหน้า...ก็พอแล้วใจ แต่เธอพูดแรง...บางครั้งก็ไล่ คำบางคำ...มันทำร้ายกัน ฉันก็เหนื่อย...กับเรื่องเดิมๆ แต่เพราะยังรัก...เลยยังไม่ไป ฉันไม่ได้ขอ...ให้เธอเข้าใจทุกอย่าง ไม่ได้ต้องการ...ให้เธอเป็นอย่างใจ แค่ในวันที่ฉัน...เหนื่อยจนแทบไม่ไหว อยากมีสักคำ...ที่บอกว่า "ไม่เป็นไร" ฉันไม่ได้ขออะไรมากมาย แค่คำดีๆ...ในวันที่ฉันล้า งานจะหนักแค่ไหน...ฉันก็ยังสู้มา ขอแค่กลับบ้าน...แล้วมีเธอข้างกาย บ้านหลังนี้...จะอยู่นานแค่ไหน มันอยู่ที่เราสองคนดูแล ไม่ต้องรักกัน...มากกว่าใคร แค่รักษาน้ำใจ...ระหว่างเรา เราเคยหัวเราะ...กับเรื่องเล็กน้อย เคยกอดกัน...ในวันที่เหนื่อยใจ แต่วันเวลาพา...อะไรเปลี่ยนไป คำว่ารักที่เคยมี...เริ่มหายไปทุกวัน บ้านยังหลังเดิม...แต่ใจกลับเงียบ นั่งอยู่ข้างกัน...เหมือนห่างไกล ฉันเริ่มไม่รู้...ว่าเธอคิดอะไร แต่ลึกๆ ในใจ...ก็ยังรอเธอ ฉันอาจไม่ใช่...คนที่ดีที่สุด และเธอก็คง...มีวันที่เสียใจ ถ้ายังเหลือความรัก...อยู่ข้างในหัวใจ อย่าให้คำพูดร้ายๆ...ทำลายเราเลย ฉันไม่ได้อยากชนะเธอ ไม่ได้อยากให้ใคร...ต้องยอมแพ้ ฉันแค่อยากเห็นเรา...กลับมาเป็นเหมือนเดิม เหมือนวันที่เรายังรักกัน ถ้าบ้านหลังนี้...ยังเป็นของเรา ก็ช่วยกันรักษา...อย่าปล่อยให้พัง ฉันเหนื่อยแค่ไหน...ก็ยังกลับมาทุกครั้ง เพราะในใจฉัน...ยังมีคำว่าเรา ฉันไม่ได้ขออะไรมากมาย แค่คำดีๆ...ในวันที่ฉันล้า งานจะหนักแค่ไหน...ฉันก็ยังสู้มา ขอแค่กลับบ้าน...แล้วมีเธอข้างกาย บ้านหลังนี้...จะอยู่นานแค่ไหน มันอยู่ที่เราสองคนดูแล ไม่ได้ขอให้เธอ...เปลี่ยนเป็นใคร แค่รักษาน้ำใจ...ระหว่างเรา ถ้ายังรักกัน...ก็อย่าปล่อยมือ ถ้ายังมีเรา...ก็อย่าปล่อยให้หาย ไม่ต้องสัญญา...ว่าจะรักกันมากมาย แค่ไม่ทำร้าย...หัวใจกันก็พอ ถ้ายังมีบ้าน... ก็ช่วยกันดูแล ถ้ายังมีรัก... ก็ช่วยกันรักษา เพราะฉัน... ไม่ได้อยากชนะเธอ ฉันแค่อยาก... ชนะวันร้ายๆ ไปด้วยกัน...
