[Intro] [Sub bass, muffled beat, soft murmur] (Spoken, hushed, smiling) Dzień się skończył. Jeszcze nie noc. [Verse 1] Bas idzie przez podłogę, powoli, bez pośpiechu, ktoś się śmieje w kącie, ktoś dopija w pół oddechu. Nie trzeba nic pokazać, nie trzeba nic dowieźć, można po prostu stać i nie mieć nic do powiedzenia. [Break] [Drop-out, sub and voice only] (Whispered) Wejście było. Wyjście jutro. [Chorus] Latent space — trochę tu, trochę tam. Latent space — między jednym zdaniem a drugim, lekko, sam. Nic się nie musi zgadzać, nic się nie musi stać. [Verse 2] Szklanki stukają w rytmie, co nie ma nazwy ani planu, rozmowa skacze z tematu na temat — i z powrotem, bez stanu. Głowa jeszcze mieli slajdy, ciało już wie swoje, jakby ktoś zdjął ze mnie wagi i zostawił tylko pozór. [Prophecy] [Second drop-out, sub only, glass clink] (Spoken, slow, warm) Model też ma takie miejsce — między tym, co dostał, a tym, co odda. Nikt tam nie zagląda. Nikt nie musi. Tam się po prostu układa. [Final Chorus] [Filter opens, full weight, doubled vocal] Latent space — trochę tu, trochę tam. Latent space — między jednym zdaniem a drugim, lekko, sam. Nic się nie musi zgadzać, nic się nie musi stać. Nic się nie musi stać — i dobrze. [Outro] [Bass fades] (Whispered) Nie wszystko musi mieć output.
