Ξενιτεμένο μου πουλί Πώς φτερουγάς στα ξένα Η ξενιτιά είναι βαριά Και τα φτερά βρεγμένα Πως έχειs Χτίσει τη φωλιά Στη μέση του Χειμώνα Και μοιάζειs στ’ άλλα τα πουλιά Μοναχική ανεμώνα Αχ διαβατάρικο πουλί Έχασες πια το δρόμο Και γω σε βλέπω μοναχό Και πικρομαραζώνω Απόμεινες στηγ ξενιτιά έρμο μαραζωμένο Να προσπαθείς να σηκωθείς Κι είσαι τραυματισμένο Στον Πατρικό σου ουρανό Ζητάς το πέταγμα σου Μα πίσω δεν μπορείς να ρθείς Λαβώσαν τα φτερά σου. Της ξενιτιάς το λιόγερμα Είναι φαρμακωμένο Τα άλλα πουλιά σε κυνηγούν Κι ας είσαι ματωμένο Θα έρθω να σε πάρω εγώ Να σε γυρίσω πίσω Στην ξενιτιά να καίγεσαι Άλλο δε θα σ αφήσω
