Yoğun bakım önünde çok bekledik seni, babam, günler geçmedi, Her sabah bir ömür sürdü, gece hiç dinmedi. Sen bizim canımız, dağımız, çınarımızdın oldun hep, Bilmeyerek kırdıysak gönlünü, affet bizi yüreğimiz dinmedi. Bir gün elimi tuttun ya, o an dünya durdu içimde, Sanki umutlar filizlendi yeniden sessiz gecemde. Dönersin diye bekledik, baş köşen hazırdı evimizde, Gel babam, anlat dertlerini, sakladığın hüzünleri gönlünde. Sensiz on yedi gün… çöktü yüreğimize ağır bir gece, Kaç gün daha dayanır bu kalp, bilmem ki böylece. Sen benim canımsın, canımın özü, canımın içi, Dualar ettik, kurbanlar adadık; dön diye yine bize. Ömrümün yarısı senin olsun babam, yeter ki dön bana, Kalan yıllarımız karışsın birbirine, sığınayım koynuna. Her anı birlikte yaşayalım, dertsiz tasasız, Doya doya sarılayım sana; hayat erisin kollarında. 23 Ekimde çöktü üstüme ömrümün en kara günü, Bir anda bitti umutlarım, sustu içimde her türkü. Ah babam… böyle olmamalıydı hikâyemizin son bölümü, Gidişinle yıkıldı hayallerim, darmadağın oldu gönlümün özü
