Рэўнасць нелюбові (130) - pavid.AI.ka

[intro] [verse 1] Па кватэры сам не свой бІты час вандрую, Што зрабілася са мной — зразумець спрабУю. Жахі сэрца ў абдЫмкі захапілі моцна, Калі ўбачыў я на здЫмку пОбач з ёю хлопца. Сталі з рук валіцца справы, сам сябе шкадую. Не любіў, і раптам жалюсь, што яе … раўную. [verse 2] У кватэры у сваёй месца не знаходжу… Што здарЫлася са мной — зразумець не мОжу. Не кахаў, але бывала, як надЫдуць мАры, Моўчкі позіркі кідаў я на прыемны тварык. Не кахаў, але адзнАчыў… Хвацкай завірУхай Я дамоў яе праводзіў… А цяпер — злуюся. [chorus] Па кватэры сам не свой бІты час вандрую, Што здарЫлася са мной — зразумець спрабую. Сэрца рэўнасцю ў ціскІ чэпкай хваткай узята. Сумаваць — не да нуды, плакаць — ранавата. Я, між іншым, як ніхто тут, не рабіў нічога, І яна адчула тОе і знайшла другога. [bridge] У кватэры ў сваёй месца не знаходжу… Што зрабілася са мной — зразумець не мОжу. Разумею: горш раблю я і дарэмна клічу. Хто я ёсць і кім я быў ёй? Кім яе я лІчу? [outro] Днём няма ніякай працы, спаць не мОжу ўночы. Што са мною можа стацца — зразумець я хОчу… [шэптам, заціхаючы] Я яе… раўную, а сябе … шкадую. [end]