[Verse 1] Treyr smiðr í morgunroð, hamarr glansar úr hans liði góð. Dvergurinn kom með blíðan orð: „Lána mér hamarrinn, ef dul þú bjóðr.“ Með móðu‑bragð hann stal verkum þínum, smiðrinn stóð sem náttr líka tómur. [Verse 2] Bóndi stóð á akrin mót, korn hans ríkt, hans jörð í fót. Dvergur varð honum hátt að bjóða: „Þú skalt gjöf gefa of fyrsta knađa þína góða.“ Með nóttarsvik hann bar barnfarin, bóndans hús beið eyðilegt at bír. [Chorus] O Grágreipr, þú falski vinr, í huga þínum býr ei innr sínn. Með svik og galdr og trug þú spinnr, við lygi trogg þú vilt oss minn’r. O Grágreipr, ó gráðar njót, hjarta þitt svart sem ösku rjóð. [Verse 3] Kaupmaðr þeytti til markaðsfar, silki og leður hann bar í far. Dvergur mælti: „Vilt þú mitt skipti? Gef mér silfurring og hún skalt líta.“ Hringr var blý, með galdri blindr, kaupmaðr grét sem barn einn sinn. [Verse 4] Jarl rúmbr, með sverð í hendi kvað, ráð hans stórt, land hans allra ráð. Dvergur hvíslaði sögur af óvin, „Fara þú út, þá öflast slán þinn.“ Jarl fór með lið, missti marga manna, dvergur hlaut gull og flýði ráða manna. [Chorus] O Grágreipr, þú falski vinr, í huga þínum býr ei innr sínn. Með svik og galdr og trug þú spinnr, við lygi trogg þú vilt oss minn’r. O Grágreipr, ó gráðar njót, hjarta þitt svart sem ösku rjóð. [Verse 5] Völva sat í kletti dimmri stað, rúnir söng hún um líf og ítar. Dvergur hlýttr kraft og eilífan mátt, „Gef mér silfur, eg tek þitt ráð.“ En völvan, vís, mælti svor og bál, nú þjóna hann henni nema endir dál. [Chorus] O Grágreipr, nú ert þú lítill vinr, bundinn einn í myrkrinu þín. Með svikum þú margt fólk vilt telja, nú ert þú sjálfr af mátt þínum helta. O Grágreipr, nú æði heimsins mjót, nú ert þú þræll, ei þér er frjálsleik ljós. Translation: [Verse 1] A weary smith in the morning red, a hammer glistens in his skilled hand. A dwarf came with gentle words: “Lend me the hammer, we'll keep its secret.” With misted deceit he stole his works, the smith stood like night, likewise empty. [Verse 2] A farmer stood in the field’s direction, his grain rich, his land beneath his feet. The dwarf then offered him loudly: “You shall give a gift — your first strong child.” With night’s betrayal he carried away the newborn, the farmer’s house awaited desolation as its fate. [Chorus] O Grágreipr, you false friend, in your mind dwells no inner truth. With deceit and magic and trickery you spin, with lies entangled you would diminish us. O Grágreipr, O enjoyer of greed, your heart black as reddened ash. [Verse 3] A merchant hastened toward the market-journey, silk and leather he bore in his carriage. The dwarf said: “Will you make a trade with me? Give me a silver ring, and you will find a fair maiden.” The ring was lead, blinded by sorcery, the merchant wept like a lone child. [Verse 4] A jarl proclaimed, with sword in hand, his counsel was great, his land the rule of all. The dwarf whispered tales of enemies: “Go out, and you will find your strike.” The jarl went with his host, lost many men, the dwarf gained gold and fled from men’s command. [Verse 5] A völva sat in a cliff's dark place, she sang runes about life and greatness. The dwarf craving power and endless might: “Give me silver, I will take your counsel.” But the völva, wise, spoke oath and fire, now he serves her unless fate ends. [Final Chorus] O Grágreipr, now you are a small friend, bound alone in your darkness. With your deceits you tried to fool many people, now you yourself are lamed by your own power. O Grágreipr, now measure of the world’s fury, now you are a slave — no freedom shines for you.
