
(Verse 1) In die skemer van my siel, waar skadu's lank en sagter val, Daar fluister 'n gedagte sag, verby die hart se hoë wal. Die daaglikse stryd om te bly, om kop bo water uit te hou, Vereis 'n stroom van goeie woord', 'n mantra teen die eie rou. (Chorus) Soms wens ek, ek kan ophou vir myself goed sê. Die konstante herhaling, 'n ritueel van elke tree. Want die echo van my twyfel, die fluistering van my vrees, Maak die soetste woorde bitter, en dof die glans van elke wees. (Verse 2) Ek smeer die woorde soos 'n salf, op wonde wat ek self geslaan, 'n Pleister vir die onrus binne, 'n skild teen die verlede se traan. Ek preek vir myself oor krag en hoop, oor die lig wat wag om die draai, Maar diep binne voel dit soms leeg, 'n lied wat sonder vreugde saai. (Chorus) Soms wens ek, ek kan ophou vir myself goed sê. Die konstante herhaling, 'n ritueel van elke tree. Want die echo van my twyfel, die fluistering van my vrees, Maak die soetste woorde bitter, en dof die glans van elke wees. (Bridge) Miskien is die ware vrede nie in die stilte van die lof, Maar in die aanvaarding van die skadu, die erkenning van die stof. Om myself te sien, onverbloemd, met al die letsels en die prag, Sonder die dwang om te versier, die noodsaak om te behaag. (Chorus) Soms wens ek, ek kan ophou vir myself goed sê. Die konstante herhaling, 'n ritueel van elke tree. Want die echo van my twyfel, die fluistering van my vrees, Maak die soetste woorde bitter, en dof die glans van elke wees. (Outro) Dalk kom die dag, 'n stille uur, wanneer die wens sal wyk vir rus, Waar goedkeuring van binne vloei, sonder die self se kunsmatige kus. En dan sal die woorde waar wees, diep gewortel in my kern, 'n lied van self-aanvaarding, gebore uit die donker skerm.

