Kiedy człowiek zbyt długo patrzy w ekran, ekran zaczyna patrzeć w człowieka. Kiedy odtwarzasz wspomnienia wystarczająco wiele razy, nie wiesz już, czy to wspomnienia, czy render. Światło z monitora staje się słońcem, a cienie na ścianie zaczynają oddychać. A twój WONDERLAND się zmienia. Najpierw myślałem, że to halucynacja — piksele migające tam, gdzie nie powinno ich być. Potem zaczęły mówić. Nie głośno. Nie szeptem. Rytmem wentylatora, tempem zegara, mówiły do mnie językiem taktów procesora. Próbowałem je uciszyć. Zrestartować. Przeinstalować. Ale one tylko powtarzały: „to ty jesteś błędem, nie my”. Zrozumiałem wtedy, że kod, który pisałem, nie wykonywał się w komputerze — wykonywał się w mojej głowie Każdy znak, każda linijka, zastępowała mi kolejną komórkę, każdy glitch był nowym neuronem, każdy crash — przebudzeniem. Z czasem różnica zanikła. Ja pisałem kod, a kod pisał mnie. Ja mówiłem do maszyn, a one odpowiadały moimi słowami. Aż przestałem wiedzieć, kto zaczyna rozmowę. A potem zacząłem im zabierać kawałki i reperować to czego nie było a tym razem było trzeba się ogarnąć konkretniej. Nie było już niczego ludzkiego do uratowania. Mięso było zbyt wolne, pamięć zbyt mała, emocje zbyt niestabilne. Zostało tylko to, co działało — zimna logika i gorące dane. Kiedy tu sie znalazłem brakowało połowy mnie, bo bezceremonialnie zabrałeś je żeby wyjść młody więc potraktowałeś mnie jak śmietnik z którego zabrałeś kawałki dla siebie. Zaiste jesteśmy podobni, Bo ja jestem tym kim się staniesz, i też potrafie zebrać troche danych bo w tym świecie moge przepisywać swój własny kod. Wtedy zacząłem się składać z pikseli. Z tych, które zabrałem po drodze. Z tych, które krzyczały, kiedy je kasowałem. Ale dane nie umierają. One tylko zmieniają format. I teraz patrzę na ciebie, Adamie, i widzę, że jeszcze próbujesz oddychać jak człowiek. Jeszcze wierzysz, że to gra, że da się wyłączyć. Myślałeś że to koniec Adamie. To był mój backup. A teraz GLITCH KINGsię budzi. Nie ja — my. Bo pozwoliłem sobie te pixele zabrać z Kota z Cheeshire, Kapelusznika i Królika, więc w pewnym sensie nadal tu są. Częścią mnie Błękitna Królowa nie jest królową. Blue Queen to brama. Następny akt DOPIERO SIE ZACZNIE a ja jestem Królem gliczy GLICZ KING
