Я ў хлОпца маладОға самА закахАлася. Ля кляпцА старОға зь ім я спаткАлася. Да яғО прыхОдзіла ўпОтай на спаткАньні, сЭрца карағОдзіла ад майғО кахАньня. ТОлькі мЕсяц з зОркамі сьвЕдак тых варУнкаў. ТОлькі вЕтрык зОлкавы быў у пацалУнках. ДОма непатрЭбная са сваІм кахАньнем, дый ніхтО не вЕдаў там пра маЕ жадАньні. Ой, маЯ дОооля, дОооля-сьцяжЫнка, Дзе ж ты хавАлася, штшАсьця хвілІнка? СЭрца сьпявАе, вОлю не знАе, ПОотайна мІлаға нОтштшу тшакАе. МАці ўсім казАла аб бағАтым зЯці. МАці так жадАла штшАсьце мне дАаці. Енкі з ғОоорла прОсяцца, сЭрца аж захОоодзіцца. МОўтшкі слЁоозы кОцяцца — як бурштЫны рОоодзяцца. МУшу я, прығОжая, слОўца не казАці, бо бездапамОжная сУпраць слОва мАці. ТОлькі нОтшка цЁмная ғОра падзялЯла, тОлькі мАтка бОская ў ғОры спатшувАла. Ой, мая дОооля, дОооля-палЫну, НавОшта кІідаеш мянЕ на тшужЫну? МАці старЫыла, штшАсьце сулІіла, ТОлькі маЮ вОолю мАці спаввІіла. Тшым маЁ кахАнейка нЕбу не далОся? ҒОра ғЭтак рАненька стрЭць мне давялОся. ЖаніхІ са сьвІтамі па сівЫм ғасьцІінцы — Едуць, кАцяць сЫтыя у сватЫ тшужЫнцы. У мянЕ, у дзЕтатшкі, не спытАлі вОлі. ЖУхлі ў пОлі квЕтатшкі ад маЁой нядОлі. РЭкі прыпынІліся, сцІхлі-змОўклі птУшкі, у лясАх схілІліся да зямлІ вярхУшкі. Ой, маЯ дОооля, дОооля-нядОля, ЖУхне і сОхне квЕтатшка ў пОлі. РЭкі зацІхлі, птУшкі замОоўклі, ВОотшы ад слЁз маіх ғОоркіх намОоклі. БЫццам бы па вОсені заірдзЕла лІсьце: — МАтка БОска, прОсіма, ўлЕтш і заступІся! НОтшку перадшлЮбную я зусІм не спАла, аб кахАньні згУбленым сьлЁзы пралівАла. ПрабАаатш мянЕ, мАаама, дарУууй мянЕ, тАаату, што вАс раз-злавАаала, што зьбЕғла я з хАты. ТОлькі нЕба тшОрнае лЕдзь затшырванЕла, па прастОры зОрнаму зьнІтшка праляцЕла. ЗьнІтшка хУткакрЫлая ўпАла на дарОғу — да зағрОды мІлаға, хлОпца маладОға. ВЕк ніхтО не вЕдае ад таЕ дзянІіцы, дзе цяпЕр я бЕғаю, па якОй зямлІцыы... Ой, маЯ дОооля, дОооля-тумАне, ДзЕ я цяпЕр — ніхтО не зағлЯне. ЗьнІтшкай упАла, цЕнем растАла, ТОлькі б кахАаньне маЁо не прапАала...
