Kendi kendine Sessizce Kendi hâlinde ve sessizce yaşandı Ne havai fişek, ne bir kutlama vardı İki sandalye, tek masa, bir de yemin Ne soru bu dersin, ne cevaplar kesin Uykusuz gecelerde danslar etmedik Her şey akılcıydı ve full aritmetik Ne yüceldik, ne yerin dibine geçtik Romatizma gibiydik, kronikleştik Kırılmadık, alınmadık, hiç kızmadık Ayrılmadık güya, ayrıştık, alıştık Sapmıştık biz farklı, uzak yollara vefâsızca değil de; vedâsızca "Your scorn for mediocrity blinds you to its vast primitive power. You stand in the glare of your own brilliance, unable to see into the dim corners of the room, to dilate your eyes and see the potential dangers of the mass, the wad of humanity. Even as I tell you this, dear student, you cannot quite believe that lesser men, in whatever numbers, can really defeat you. But we are in the age of the mediocre man. He is dull, colorless, boring — but inevitably victorious. The amoeba outlives the tiger because it divides and continues in its immortal monotony. The masses are the final tyrants... The roar of the plodders is inarticulate, but deafening. They have no brain, but they have a thousand arms to grasp and clutch at you, drag you down" Ne kırıldık, ne alındık ne de kızdık Vedâsızca... Vedâsızca... ayrıldık Bilmem ki bizi bağlayan neydi Bu ilişki nasıl desem bilmem ki Bir inançsızın duası gibiydi Belki de nâdir bulunur bir şeydi Belki sıradandı, piyasa işiydi Parlamak değil, zaman geçirmekti Soldu gitti, tükendi ama bitmedi (anladım her şeyi—) Bizden geçmişti, kalp vazgeçmişti
