[Intro] (Słychać trzask igły kładzionej na winylu, a potem miękki motyw gitary elektrycznej) [Zwrotka 1] W kącie pokoju czeka stary blat Józef nad nim pochyla swój świat Srebrna nitka cyny, lutownicy blask On ma dla maszyn i dla ludzi czas. Nie patrzy na zegar, nie liczy już chwil Gdy w dłoniach ma kable, a w uszach ma styl Z lat siedemdziesiątych, gdy jazz miał ten nerw Pracuje bez końca, bez zbędnych przerw. [Refren] Józef od Prostowników, magik od spraw beznadziejnych W świecie plastiku on szuka wartości niezmiennych. Pachnie kalafonią, w chaosie jest ład On prądowi i duszy nadaje znów ślad. Gdy świat mówi: „zdechło”, on mruży swe oczy: „Da się to zrobić, niech prąd znów zaskoczy!” [Zwrotka 2] Sąsiedzi pukają, gdy mróz ścina krew „Józefie, pomóż!” – to znany już śpiew. On bierze te skrzynki, ten martwy metal Dla niego prostownik to nie jest tandeta. To stary przyjaciel, co zgubił swój rytm Józef go znajdzie pod kurzem i tłem. A potem, gdy cisza warsztat otuli On wraca do świata, gdzie nikt go nie ponagli. [Bridge] (Solo na saksofonie lub trąbce – powolne i dymne) W fotelu głębokim, gdy winyl się kręci Układa wspomnienia i czyści pamięć z niechęci. Muzyka płynie, jak rzeka przez dom Józef już wie, gdzie uderzy zaraz ton. [Refren] Józef od Prostowników, magik od spraw beznadziejnych W świecie plastiku on szuka wartości niezmiennych. Pachnie kalafonią, w chaosie jest ład On prądowi i duszy nadaje znów ślad. Gdy świat mówi: „zdechło”, on mruży swe oczy: „Da się to zrobić, niech prąd znów zaskoczy!” [Outro] Kiwa głową w rytm, przymyka powieki Zna instrukcję życia – płynącą przez wieki. Jeden obrót płyty... Jeden błysk lutu... Jeszcze jeden wieczór... bez zbędnego rzutu. (Muzyka powoli cichnie, zostaje tylko szum płyty na samym końcu)
