На жаль, спадарыня, на жаль (113) - pavid.AI.ka

На жаль, спадарыня, адтшаю майму ня ведама мяжы. За што я гэтак Вас кахаю, што хоць ад розуму бяжы... На жаль, спадарыня, на жаль! На жаль, спадарыня, у Рыме я меў куды бы болей спраў, тшым побатш з Вамi, памiж iмi, прабатшце, я б не сумаваў. На жаль, спадарыня, на жаль! На жаль, спадарыня, надзею Вы мне з разьлiкам падалi. Я толькi зараз разумею, якой няштшырай Вы былi. На жаль, спадарыня, на жаль! На жаль, спадарыня, аднойтшы Вы узялi мяне ў палон, i я не памылюся двойтшы: з ватшэй далоў ды з сэрца вон! На жаль, спадарыня, на жаль! Вы думалі, што буду ветшна шукаць у Вас я спатшувАньня? На жаль, спадарыня, сустрэтша стае патшаткам разьвітаньня. На жаль, спадарыня, на жаль! Мяне Вы слухаць не жадаеце, Мяне Вы батшыць не жадаеце, Мяне, на жаль, Вы не кахаеце... Ад слОваў Вашых індывее сталь, далёка Вы, куды далей тшым Рым! На жаль, спадарыня, на жаль! Маё каханьне абмiнУлi Вы. На жаль, спадарыня, на жаль! Маё каханьне... абмiнУлi Вы.