Piraci ponoć nie mają duszy, Ich dusze dawno zeszły do piekła. Piratki ponoć nie mają serca, Być może inne... Lecz nie ta jedna. Wyprawa po skarby na Wyspę Trupów, Odebrać je wrogom — tak brzmiało zadanie. Okrutna walka o podział łupów, I nagle — ich spojrzeń spotkanie. Zwaśnione załogi, dwa wrogie klany, Historia jak z dzieła Szekspira. Wśród ciągłych waśni, kłótni i bitew Tak piękna miłość zakwitła. Piraci ponoć nie mają duszy, Ich dusze dawno zeszły do piekła. Piratki ponoć nie mają serca, Być może inne... Lecz nie ta jedna. Ranili go w walce, półmartwy leżał, Przez kompanów spisany na straty. Lecz ona wróciła, choć wrogiem była, Troskliwie czuwała, swym ciałem go grzała. Pod czułą opieką do sił szybko wracał, Goiły się rany, ból szybko ustawał. Lecz dobrze wiedział i ona wiedziała, Że zbliża się czas ich rozstania. Piraci ponoć nie mają duszy, Ich dusze dawno zeszły do piekła. Piratki ponoć nie mają serca, Być może inne... Lecz nie ta jedna. Jej okręt zniknął za horyzontem, Zabrał ze sobą nadzieję. Gasła jak gasło słońce, Pozostało tylko wspomnienie. Czy ich drogi się jeszcze przetną? Czy miłość zwycięży rozstanie? Ja wierzę, że tak będzie, Ale już inna piosenka Odpowie na to pytanie.
