(INTRO niski dron + pojedynczy głos męski): Nie wołam, bo chcę odpowiedzi. Wołam, bo nie mogę już milczeć. (ZWROTKA I męski wokal – surowy, blisko): Z dna, gdzie nie ma już słów, gdzie dźwięk przestał się układać, podnosi się głos — nieczysty, niepewny, prawdziwy. Nie prosi o blask. Nie zna jeszcze nadziei. Ale wie jedno: nie chce zostać w mroku. (REFREN chór mieszany — powoli narastający): To jest wołanie spod mroku, nie do słońca — lecz przez noc. To jest wołanie spod mroku, które szuka prawdy, nie pocieszeń. (chór męski niski): — Ex profundis… — (ZWROTKA II żeńskie solo – mocniejsze, ale jeszcze stłumione): Nie pytam już, czy wolno, czy zasługuję, czy wiem. Jeśli coś we mnie jeszcze żyje, musi znaleźć głos. Mrok nie jest już ciszą — stał się ciężarem. A ciężar domaga się ruchu, choćby miał boleć. (REFREN chór pełniejszy, organy wchodzą): To jest wołanie spod mroku, które nie mieści się w klatce strachu. To jest wołanie spod mroku — pierwszy krok bez mapy. (gregoriański motyw w tle): Clamo… clamo… (MOST dialog głosów — napięcie): (Głos męski): Jeśli nie wiem, kim jestem — czy mogę iść dalej? (Głos Żeński): Jeśli idziesz — to już jesteś w drodze. (chór narasta): To jest w drodze (ZWROTKA III wokal pełniejszy, oddech siły): Niech ten głos będzie nierówny, niech się łamie i drży. Lepszy krzyk niedoskonały niż cisza, która zabija. Niech mrok usłyszy, że ktoś jeszcze oddycha. Bo każde przebudzenie zaczyna się od dźwięku. (REFREN FINAŁOWY pełny chór, pierwszy raz z mocą): To jest wołanie spod mroku — i ono ma prawo istnieć. To jest wołanie spod mroku — początek nowego imienia. (chór): — Vivo! — (CODA muzyka nagle się urywa): Głos padł. W przepaść. I świat już nie jest taki sam. Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Oooooooooooooooooooooo Oooooooooooooooooooooo
