Bu yoldan benden önce kimler geçti Kim bilir kaç ayak bastı bu taşa Bir çocuk güldü, bir asker sustu Bir kadın su taşıdı çeşme başına Aynı güneş doğdu onların üstüne Aynı akşam indi dağların ardına Adlarını şimdi kimse bilmiyor Ama rüzgâr hâlâ dokunur toprağa Ben de geçerim, yol kalır Adım silinir, taş kalır Bir gün sesim rüzgâr olur Sonra o da susar Ben de geçerim, gün kalmaz Ne sevinç kalır, ne biraz yas Dünya bizim sanırız Dünya da geçer biraz biraz Bir zaman burada saraylar vardı Duvarlar göğe değecek sanıldı Pazarlar kuruldu, türküler söylendi Sonra kapılar birer birer kapandı Bir adam sevdi, bir başkası bekledi Biri döndü, biri dönemedi Bir avuç toprak hepsini aldı Ve bahar yine geldi, hiçbir şey demedi Ben de geçerim, yol kalır Adım silinir, taş kalır Bir gün sesim rüzgâr olur Sonra o da susar Ben de geçerim, gün kalmaz Ne sevinç kalır, ne biraz yas Dünya bizim sanırız Dünya da geçer biraz biraz Belki yüz yıl sonra bir başkası Benim durduğum yerde duracak Aynı göğe bakıp kendi kendine “Benden önce kim vardı?” diye soracak Beni bilmeyecek, gerek de yok Ben de bilmem benden öncekileri Hepimiz bir anız bu uzun yolda Birbirine değmeden geçen gölgeler gibi Ben de geçerim, yol kalır Adım silinir, taş kalır Bir gün sesim rüzgâr olur Sonra o da susar Ben de geçerim, korkum yok Benden önce geçenler çok Bir nefeslik dünya bu Geliriz... ve gideriz. ----- I too will pass Who passed this way before me? Who knows how many feet have trodden on this stone? A child laughed, a soldier fell silent. A woman carried water to the fountain. The same sun rose over them. The same evening descended beyond the mountains. No one knows their names now. But the wind still touches the earth. I too will pass, the road will remain. My name will be erased, the stone will remain. One day my voice will become the wind. Then it too will fall silent. I too will pass, the day will not remain. Neither joy nor sorrow will remain. We think the world is ours. The world also passes by little. Once upon a time there were palaces here. The walls were thought to reach the sky. Markets were established, songs were sung. Then the doors closed one by one. One man loved, another waited. One returned, one could not return. A handful of earth took them all. And spring came again, saying nothing. I too will pass, the road will remain. My name will be erased, the stone will remain. One day my voice will become the wind. Okay Then he too will fall silent I too will pass, the day will not remain Neither joy nor a little sorrow will remain We think the world is ours The world will pass little by little Perhaps a hundred years later someone else Will stand where I stand Looking at the same sky and asking himself “Who was there before me?” He will not know me, nor is he needed to I don’t know those who came before me either We are all stubble on this long road Like shadows passing without touching each other I too will pass, the road will remain My name will be erased, the stone will remain One day my voice will become the wind Then he too will fall silent I too will pass, I have no fear There are many who passed before me This world is but a breath We come... and we go.
