Song Cover Image

Langs Nederhasseltse Paadjes

+ Show full styles
V4.5-ALL

[Couplet 1] Ze werd geboren tussen velden, waar seizoenen langzaam gaan, tussen koeien, wind en wolken, waar leeuweriken hun vleugels slaan. Als meisje liep ze door de weiden, met haar dromen in het licht, maar achter zachte kinderogen groeide toen al stil verdriet. [Couplet 2] Ze verloor haar geliefde broer, veel te jong, veel te snel, en niemand vond de woorden die haar troosten konden wel. Ze leerde uit die leegte wat een mensenhart behoeft: niet altijd grote antwoorden, maar iemand die je liefste noemt. [Refrein] Vredesduif, jij bleef vliegen, door de storm en door de pijn. Met jouw liefde als een baken, zou geen mens ooit alleen zijn. Vredesduif, wij blijven dragen, wat jij zacht hebt meegegeven. Jij bent weg uit onze handen, maar voor altijd in ons leven. (Vredesduif) [Couplet 3] Toen kwam de liefde onverwacht, en ze vond haar levensmaat, meer dan vijftig jaren samen, zij aan zij op hetzelfde pad. Na het ongeval, de littekens, na de zorgen en de strijd, bleef ze zorgen voor de anderen, met haar warme vriendelijkheid. [Couplet 4] Tamara was haar grootste schatje, haar bescherming, haar trots, haar kind, en al werd het leven moeilijk, zij bleef degene die verbindt. Zelfs toen ziekte haar kwam halen en de adem korter werd, dacht ze minder aan haar eigen leed dan aan wie ze achterliet. [Refrein] Vredesduif, jij bleef vliegen, door de storm en door de pijn. Met jouw liefde als een baken, zou geen mens ooit echt alleen zijn. Vredesduif, wij blijven dragen, wat jij zacht hebt meegegeven. Jij bent weg uit onze handen, maar voor altijd in ons leven. (Vredesduif) [Bridge] Nog waait de wind over de velden, langs het dorp dat zij zo goed kende. En in alles wat wij liefhebben voelen wij haar aanwezigheid. Want sommige mensen vertrekken, maar verdwijnen doen ze nooit. Zolang liefde wordt herinnerd, blijft hun naam in harten bloeien. [Refrein] Vredesduif, jij bleef vliegen, door de storm en door de pijn. Met jouw liefde als een baken, zou geen mens ooit alleen zijn. Vredesduif, wij blijven dragen, wat jij zacht hebt meegegeven. Jij bent weg uit onze handen, maar voor altijd in ons leven. (Vredesduif)