Φορούσα γέλιο σαν πανοπλία, στην παρέα έμοιαζα φωτιά. Μα μέσα μου σιωπή κι αγωνία, μια φλόγα που ζητούσε μακριά. Μάσκα που σπάει, καρδιά που φωνάζει, δεν αντέχω άλλο να ζω στη σκιά. Χαμογελώ, μα η ψυχή μου αλλάζει, κι η ελευθερία με καλεί ξανά. Για καιρό να παίζω ρόλο, να δείχνω ευτυχία που δεν ζω. Κι όμως το σχέδιο μου ήταν όλο, να φύγω, να σωθώ, να ξαναβρώ. Μάσκα που σπάει, καρδιά που φωνάζει, δεν αντέχω άλλο να ζω στη σκιά. Χαμογελώ, μα η ψυχή μου αλλάζει, κι η ελευθερία με καλεί ξανά. Κι όταν η πόρτα κλείσει πίσω μου, θα αφήσω βάρος, θα πετάξω ψηλά. Η χαρά δεν είναι ψέμα πια, είναι η αλήθεια που με οδηγεί μπροστά. Μάσκα που σπάει, καρδιά που γελάει, τώρα μπορώ να ζήσω αληθινά. Στην ελευθερία η ψυχή μου πετάει, κι η λύπη γίνεται φως ξανά.
