Στης νύχτας το παράθυρο ανασαίνει μια φωνή, μια επιθυμία άναρχη που μοιάζει προσευχή. Κι εγώ που πάντα έτρεμα μην γίνω αυτό που θες βρήκα στο σώμα σου φωτιά που καίει τις σιωπές. Λαγνεία, το όνομά σου, σπίθα που δεν σβήνει, μια από τα εφτά, κι όμως όλη μου η ευθύνη. Κι αν σε κρατήσω μια στιγμή, θα χάσω τον εαυτό μου. Μα αν σ’ αφήσω, θα χαθώ στον άδειο ουρανό μου. Στο σώμα γράφεις μυστικά που δεν χωράει το φως, κι η νύχτα γίνεται γλυκιά σαν άγγελος κρυφός. Μα ό,τι παίρνεις, ό,τι δίνεις, το νιώθω να πονά, σαν να ’ναι η αλήθεια σου μια θάλασσα βαθιά. Λαγνεία είναι τ’ όνομά σου, μια σπίθα που δεν σβήνει. σαν σκιά που με ακολουθεί, κι όμως όλη μου η ευθύνη Κι αν σε κρατήσω μια στιγμή, θα χάσω τον εαυτό μου. Μα αν σ’ αφήσω, θα χαθώ στον άδειο ουρανό μου. Κι αν κάποτε ρωτήσεις τι μ’ έκανε να καώ, θα πω πως ήταν η στιγμή που είδα να φεύγω κι η λαγνεία μ’ οδήγησε να δω την σάρκα στο σώμα, να καίγεται στο άγγιγμα, μα να μη δίνεται ακόμα. Λαγνεία, φως που καίει αργά, μα πάντα με γυρνάει. Σαν μια πληγή που αγαπώ, σαν αεράκι που φυσάει. Κι αν σε φιλήσω κάποια φορά, μαθαίνω τι σημαίνει να χάνεσαι, να βρίσκεσαι, να ζεις, χωρίς να μένεις...
