Na peronie chłodny świt, pierwszy pociąg budzi dzień. Stoi z boku starszy pan, w dłoniach skrzypiec cichy cień. Ludzie spieszą, biegną w dal, nikt nie patrzy w jego wzrok. Każda nuta niesie ból, każdy takt - kolejny rok. Gra dla tych, co odjechali, (Gra dla tych...) gra dla tych, co wrócić chcą. (Wrócić chcą...) W każdej strunie żyje pamięć, której nie zabierze czas. Choć perony pustką brzmią, (On zostaje...) on zostaje wierny wciąż. Bo w melodii, którą niesie, cały jego został dom. Mówią, kiedyś wielką scenę miał pod stopą zamiast płyt. Dziś publiczność to walizki, gwizd pociągu, zimny świt. Może kiedyś ktoś usłyszy, co ukrywa cichy ton. Że nie skrzypce tutaj płaczą… tylko jego pusty dom. Gra dla tych, co odjechali, (Gra dla tych...) gra dla tych, co wrócić chcą. (Wrócić chcą...) W każdej strunie żyje pamięć, której nie zabierze czas. Choć perony pustką brzmią, (On zostaje...) on zostaje wierny wciąż. Bo w melodii, którą niesie, cały jego został dom.
