[INTRO – szept / mówione] Kartka pierwsza... Nie pamiętam, kiedy przestałem liczyć dni. Pamiętam tylko poranki. Mgłę. I ten moment, kiedy znowu trzeba było wstać. [ZWROTKA 1] Szósta rano, budzik tnie ciszę jak nóż, oczy jeszcze ciężkie, ale trzeba ruszyć już. Za oknem szare niebo, ulice toną we mgle, kolejny zwykły dzień... tylko pytanie — po co mnie? Kawa w dłoni, zimny chodnik pod butami, w głowie tysiąc myśli, których nie wypowiem słowami. Ludzie mijają ludzi, każdy niesie własny świat, a ja chowam swoje sny gdzieś pomiędzy „dzień dobry” a „jak tam”. Praca, hałas, kurz i godziny lecą w dół, czasem człowiek chciałby zatrzymać ten cały stół. Nie jestem bohaterem, nie mam złotych bram, mam dwie ręce, kilka blizn i swoje „jakoś dam”. [REFREN] Piszę kartkę z pamiętnika zrodzonego z mgły, o tym, jak przechodzę przez kolejne dni. Nie pytaj, dokąd idę — jeszcze nie wiem sam, ale póki bije serce, póki oddycham — trwam. Piszę kartkę z pamiętnika, której nie zna nikt, każda noc coś zabiera, każdy ranek daje świt. Może kiedyś spojrzę wstecz i powiem: „było warto”, bo nawet z najgęstszej mgły można wyjść na światło. [ZWROTKA 2] Wracam później, miasto świeci jak neonowy sen, telefon pełen spraw, a ja chciałbym tylko ciszę mieć. Ktoś pyta: „co tam?”, odpowiadam: „wszystko gra”, bo łatwiej rzucić dwa słowa niż powiedzieć, co się ma. Włączam muzykę — nagle pokój zmienia kształt, każdy dźwięk zabiera kawał tego, co mnie gna. I przez chwilę nie ma pracy, nie ma jutra, nie ma „muszę”, jestem tylko ja i bit, który oddycha razem z duszą. Czasem śmieję się z chaosu, który sam sobie robię, czasem siedzę po ciemku i rozmawiam sam ze sobą. Nie wiem, czy to droga, czy kolejny ślepy zakręt, ale skoro dalej idę — może właśnie o to chodzi naprawdę. [BRIDGE – półszept] Może życie nie jest mapą... Może jest tylko mgłą. Robisz jeden krok. Potem następny. I dopiero za plecami widzisz, jak daleko zaszedłeś. [REFREN – mocniej] Piszę kartkę z pamiętnika zrodzonego z mgły, o tym, jak przechodzę przez kolejne dni. Nie pytaj, dokąd idę — jeszcze nie wiem sam, ale póki bije serce, póki oddycham — trwam. Piszę kartkę z pamiętnika, której nie zna nikt, każda noc coś zabiera, każdy ranek daje świt. Może kiedyś spojrzę wstecz i powiem: „było warto”, bo nawet z najgęstszej mgły można wyjść na światło. [OUTRO – mówione] Dzień się kończy. Jutro znowu zadzwoni budzik. Znowu kawa. Znowu droga. Ale ta kartka zostaje. Bo może właśnie z takich zwykłych dni powstają historie, których kiedyś nie będziemy się wstydzić.
