Song Cover Image

Στο Κιάτο Μας Τρώνε τα Σκυλιά 6

Άλλους τους σκοτώνουνε οι μπόμπες, στο Κιάτο μας τρώνε τα σκυλιά. Κι η πόλη κάνει πως δε βλέπει, κι οι άρχοντες με γέλια και με “θα”. Πρώτο γρύλισμα, κόμπος στο στομάχι, κομμένη ανάσα, παγώνει το κορμί. Στα χαρτιά μετράνε τέσσερα-πέντε κάθε βδομάδα, κι ο Δήμος κάνει πως δεν άκουσε, περνάει το θέμα στα ψιλά. Ρεφρέν: Άλλους τους σκοτώνουνε οι μπόμπες, στο Κιάτο μας τρώνε τα σκυλιά. Κι οι υποσχέσεις γράφονται σε άμμο, με τα λεφτά των πολιτών φυσικά. Ξανά στην παραλία η αγέλη, κι εσύ μου λες “συμπλήρωσε χαρτιά”. Αποζημιώσεις απ’ το ταμείο των δημοτών, μα από ευθύνη ούτε μια γρατζουνιά. Δεν ζητάμε απλώς γάζες και ράμματα, ζητάμε δρόμους δίχως τρόμο και σκυλιά. Είναι τόσο δύσκολο το αυτονόητο, ή τόσο εύκολη για σας η αδυναμία; Ρεφρέν: Άλλους τους σκοτώνουνε οι μπόμπες, στο Κιάτο μας τρώνε τα σκυλιά. Δήμαρχε, μετράς ψήφους, εμείς μετράμε πληγές, κι η πόλη ζει με φόβο στις γειτονιές. Ένα πρωινό, γύρω στις οχτώ και κάτι, δεύτερη πτώση, ίδιο σημείο ξανά. Κι εσείς κρυφτήκατε απ’ τα τηλέφωνα, να μη ραγίσει η βιτρίνα του “Monte Kiato”. Κλειστά μαγαζιά, πασσάλους-ομπρέλες, σκουπίδια, αισθητική φτηνή, στραβή. Και τα αδέσποτα, “απαραίτητο συμπλήρωμα”, σε μια αφίσα χωρίς ντροπή. Φιλόζωος είμαι, δυο σκυλιά στο σπίτι, μα θέλει σχέδιο, καταφύγιο, φροντίδα αληθινή. Στο “Monte Kiato” πουλάτε καρτ-ποστάλ, κι η ευθύνη παίρνει πόδι πριν πέσει η βραδιά. Τώρα οργανωνόμαστε μονάχοι, ούτε άλλο “θα”, ούτε άλλη σιωπή. Θέλουμε πόλη που να περπατάμε ελεύθερα, όποτε, όπου και όπως θέλει η ψυχή. Άλλους τους σκοτώνουνε οι μπόμπες, στο Κιάτο μας τρώνε τα σκυλιά. ή αλλάζει ο τρόπος που κυβερνάτε, ή παίρνουμε τον Δήμο πίσω εμείς ξανά. Φυλαχτείτε ή μην κυκλοφορείτε, λέτε; Εμείς θα βγούμε, κι η πόλη θα μιλά. ως εδώ, και μη παρέκει, γιατί ο φόβος δεν χωρά στην γειτονιά.