
Jeden fałszywy krok i wszystko się sypie jak domek z kart System patrzy zimno, nie zna słowa przepraszam Perfekcja to jedyna waluta, którą tu honorują A błąd to wyrok, który zostaje na zawsze Żyjesz pod szkłem, każdy ruch jest ważony Nie ma miejsca na słabość, na chwilę zawahania Jeden raz się potkniesz, jeden raz zawiedziesz I drzwi się zamykają, bez szansy na powrót Presja wciska w ściany, dusi w gardle powietrze Musisz być idealny, bez skazy i rysy Bo w tym świecie pomyłka to grzech śmiertelny A przebaczenie to luksus dla tych, co nie istnieją Codziennie walczysz, by nie upaść na kolana Uśmiech na twarzy, choć w środku pustka i strach Jeden błąd i jesteś poza marginesem Skreślony, zapomniany, jak cień wczorajszego dnia Nie ma tu litości, nie ma drugiej szansy Tylko linia prosta, bez zakrętów i zboczeń Ale w głębi duszy wiesz, że błąd czyni człowiekiem Że perfekcja to klatka, w której powoli umierasz Wystarczy jeden raz powiedzieć sobie dość Złamać reguły, upaść i wstać po swojemu Bo życie nie jest testem na zero błędów Jest walką o prawo, by być niedoskonałym

