
Jo, Kölle! (Huh!) Mer jonn spaziere, doch pass op, wat han mer dann he? „Achtung! Dat is kein Schokolaaat!“ Isch stonn hück, he im Sunnesching, un denke: „Wat es dat hück, för ne joode Daach“ Doch op jeder Stroß, do lit jet fieeses, un wer mät dat dann jetz he fott. Isch versöke noch janz schnell uszowäische, doch dann rötsch isch met mingem Schohen drob us – janz fies! (Uhhh!) He in Kölle, es dat e janz schö Spill, met brunge Fleckscher, wat soll dat hei Driss vum Hüngksche, han mer he in jeder Stroß (janz Kölle danz, doch överall im decken Driss) Hundedriss, dat kann doch nit su wigger jon Doch ming Schohen, die stinke fies dovun. (Oh no, oh no!) „Leev Lück, künnt ihr dann nit oppasse, wo üher Hüngk he hin driesse? Dat es doch nit schöön, wenn mer he op d’r Domplaat at schliddere muss…“ (Yeah, yeah, pass op!) Oh-oh-oh, pass op wo de lang jeiß (ha!) Oh-oh-oh, sünns lisste schnell em decke Driss… (woo!) Oh-oh-oh, Kölle danz un laach, Doch mer plöcke jetz op, dä brunge Quatsch! „Wat es dat?“ „Hunde Driss!“ „Wo es dat?“ „Överall!“ „Isch hat ming Schohen janz neu jekoof, wieß un schön… un jetz sin se janz brung överall, un stinke noh Driss, danke dofür.“ Kölle bliev uns Stadt met Hätz, och wenn et manchmol stink dann pass jot op dat de nit ins su e häufje Jlöck tritts (jede Stroß, jede Eck – decken Driss, vum Hüngkscher) „Un wenn de fälls – dann laach doch einfach met och wenn de met d'r Nas drin liss! Dat es Kölle och wenn et manchmol stink un jöck!“


