
[Intro: solo piano, music box, chamber strings, double bass, slow waltz] Gdy teatr zasnął i poszli widzowie, I zgasł już reflektorów złocisty pył, Na scenę wyszedł mroku cień głęboki, Śpią marionetki, mrok ich głowy skrył. [Pre-Chorus] Nagle oto w tiulach, z mgły i z pajęczyny Wysmukła lalka panna pierwszy krok stawia, Obok niej budzi się druga postać z drewna, Wyciągnął on dłoń i lekko ją pozdrawia. [Chorus] W smokingu czarnym na sznurkach zawieszony, Podchodzi bliżej, kłania się z oddaniem, I pustą scenę dźwięk muzyki budzi, Patrzą na siebie z upojnym zakochaniem. [Verse 2] W rytmie walca ich serca mocniej biją, Tańczą, jej suknia wiruje jak lekki wiatr, On ją unosi pod sufitu obłoki, Krążą — aż muzyka zgubiła swój takt. [Pre-Chorus 2] I trwała ta chwila jak zaczęty bal, Ale już świt nadszedł jak wyrok chłodny, To znak, że iluzja nocy zaraz zgaśnie, Składa pocałunek na jej dłoni łagodny. [Final Chorus] Wracają tam gdzie ich los drewniany, Czas już powrócić w marionetkowe baśnie, By stać się znów sterowaną, bezwolną kukłą, Zgasła ich wolność, a miłość dziś zaśnie. [Outro] [Fade Out]

