[INTRO – szum liści, pojedyncza fujarka, delikatna lira; w oddali kobiece głosy]: [Chór żeński – cicho]: Patrz… Słuchaj… Dotknij… [Głos kobiecy]: Świat był stary. Lecz dla ciebie dopiero się narodził. [ZWROTKA I]: Pierwszy deszcz na małej dłoni, pierwsza rosa chłodzi twarz. Pierwszy kamień znaleziony jest skarbem większym niż cały świat. Mrówka niesie źdźbło przez ziemię, ptak wysoko przecina dzień. A ty patrzysz tak, jak gdyby nikt przed tobą nie widział jej. [PRE-CHORUS – delikatne bębny głos dziecka]: Co to? Dlaczego? Dokąd płynie rzeka? Czemu wiatr nie daje się złapać? [Chór żeński]: Pytaj…Pytaj… Póki świat jest tajemnicą. [REFREN]: Oczy pełne świata, dwie iskierki pośród dnia. Wszystko pierwszy raz zobaczą, wszystko pierwszy raz chcą znać. Oczy pełne świata, jeszcze nie znają naszych granic. Dla nich ziemia jest bez końca, a za wzgórzem — może mieszkać każdy cud. [ZWROTKA II]: Ogień tańczy między drewnem, więc wyciągasz ku niemu dłoń. Jeszcze nie wiesz, że potrafi dawać ciepło oraz ból. Pies przybiega — więc go tulisz. Kot odchodzi — wołasz: „Wracaj!” Nie rozumiesz jeszcze, czemu nie wszystko chce należeć do nas. Drzewo nie jest tylko drzewem — może zostać wielkim domem. Kij znaleziony przy strumieniu za chwilę będzie mieczem, wiosłem. [REFREN]: Oczy pełne świata, dwie iskierki pośród dnia. Każda ścieżka gdzieś prowadzi, każdy kamień sekret ma. Oczy pełne świata, jeszcze dobro nie ma imion, jeszcze zło nie ma imion — jest tylko życie, którego uczysz się dotykiem. [ZWROTKA III – cieplej, głos matki i niski głos ojca]: [Głos kobiecy]: Najpierw poznajesz moje dłonie, głos, co przychodzi, kiedy płaczesz. [Głos męski]: Potem ramiona, które mówią bez jednego słowa: „Jesteś bezpieczny.” [Razem chór]: A potem odchodzisz coraz dalej — najpierw krok, potem dwa. I po raz pierwszy odkrywasz, że świat istnieje także poza nami. [RYTUALNY MOST – lekkie bębny, klaskanie, fujarka]: [Chór żeński]: Woda! Woda! [Głos dziecka]: Płynie! Płynie! Woda! [Chór męski]: Ogień! Ogień [Głos bas]: Tańczy! Tańczy! [Chór żeński]: Ziemia! Ziemia! [Głos bas]: Pachnie! Pachnie! [Chór męski]: Wiatr! Wiatr! [Głos bas]: Woła! Woła! [Wszyscy]: Patrz! Słuchaj! Dotykaj! Poznawaj! Świat mówi tysiącem głosów! [REFREN]: Oczy pełne świata, dwie iskierki pośród dnia. Każda ścieżka gdzieś prowadzi, każdy kamień sekret ma. Oczy pełne świata, jeszcze dobro nie ma imion, jeszcze zło nie ma imion — jest tylko życie, którego uczysz się dotykiem. [ZWROTKA IV]: Przyjdzie czas, gdy poznasz słowa: „musisz”, „nie wolno”, „uważaj”. Ktoś wyznaczy pierwsze granice, ktoś odpowie na twoje „dlaczego”. Ale dzisiaj biegnij za motylem, choć nie wiesz, dokąd wiedzie lot. Niech kałuża będzie morzem, a gałąź mostem poprzez noc. Bo nim nauczysz się świata takiego, jakim widzą go inni, masz krótką chwilę, by zobaczyć go własnymi oczami. [REFREN FINAŁOWY – chór mieszany, fujarki, bębny nabierają rytmu]: Oczy pełne świata! Niech patrzą, póki mogą tak! Niech deszcz będzie tylko deszczem! Niech las będzie pełen bram! Oczy pełne świata! Jeszcze życie pachnie ziemią! Jeszcze każdy nowy ranek może przynieść nieznany ląd! Patrz, człowieku! Słuchaj! Pytaj! Zanim ktoś ci powie, jaki powinien być świat —poznaj go sam! [CODA – zostaje lira i śpiew ptaków]: [Głos kobiecy]: Dorosły patrzy i widzi drzewo. Dziecko patrzy i widzi tysiąc możliwości. [Chór żeński – coraz dalej]: Patrz…! Słuchaj! Czuj! Pytaj! Patrz…! Słuchaj Czuj! Pytaj! Patrz…! Słuchaj! Czuj! Pytaj!
