Στης πόλης τις γωνιές, με μάτια θλιβερά, περνούν σκυλάκια, γατάκια, μοναχικά, βουβά. Δεν διάλεξαν τον δρόμο, δεν φταίνε που πεινούν, μα κάποιοι τα προδώσαν κι έτσι πια γυρνούν. - Οι άνθρωποι - αν στο σπιτικό τους τα κρατούσαν δεν θα 'ταν αδέσποτα, ούτε θα πεινούσαν. θα είχαν μια αγκαλιά, θα είχαν προστασία, και εκείνοι ... την πιο αγνή στη ζωή τους παρουσία. Είναι αθώα, τρυφερά, σαν όνειρο γλυκό, ένα χάδι περιμένουν, λίγο νερό και φαγητό Μα πάνω απ’ όλα θέλουν – και το φωνάζει η σιωπή – να τα κοιτάξεις με αγάπη αλλά και με στοργή.
0/500