Στο ξύλινο παγκάκι στο βουνό χαμογελάς φορώντας τα γυαλιά σου, Δυο καφέδες, ένα κομμάτι γλυκό κάθε χαρά, ζητά την αγκαλιά σου. Κάτω το ποτάμι στρίβει αργά, σα να διαβάζει τη δική μας διαδρομή. Όσο μακριά κι αν φτάσαμε, θέλω μαζί σου την επόμενη στροφή. Κάτσε κοντά μου, αγάπη μου, να βλέπουμε το πράσινο βουνό. Όσα περάσαμε τα κάναμε ένα τραγούδι ζωντανό. Κάτσε κοντά μου, αγάπη μου, και ας περνάει ο καιρός μας. Με δυο χαμόγελα στο ξύλινο παγκάκι, ο κόσμος γίνεται δικός μας. Ο ήλιος φωτίζει τα κόκκινα μαλλιά σου μέσα στη δροσιά του πρωινού. Κι όταν σηκώνεις τα δύο σου χέρια, μοιάζει να φτάνεις την κορυφή του ουρανού. Δεν θέλω χάρτες, ούτε σχέδια πολλά, μόνο το χέρι σου πάνω στο δικό μου. Από το σπίτι ως την άκρη του δρόμου, κάθε μας βήμα, μια περιπέτεια. Κάτσε κοντά μου, αγάπη μου, να βλέπουμε το πράσινο βουνό. Όσα περάσαμε τα κάναμε ένα τραγούδι αληθινό. Κάτσε κοντά μου, αγάπη μου, και ας περνάει ο καιρός μας. Με δυο χαμόγελα στο ξύλινο παγκάκι, ο κόσμος γίνεται δικός μας. Κι αν έρθουν σύννεφα στη θέα, κι αν σταματήσει η γιορτή, θα σου θυμίσω εκείνη τη μέρα, πως ανεβήκαμε μαζί. Κάτσε κοντά μου, αγάπη μου, να βλέπουμε το πράσινο βουνό, και το ποτάμι, που γράφει τη ζωή μας, σε κάθε ευθεία, σε κάθε γυρισμό. Κάτσε κοντά μου, αγάπη μου, και ας περνάει ο καιρός μας. Με δυο χαμόγελα στο ξύλινο παγκάκι, ο κόσμος γίνεται δικός μας. Δυο καφέδες, ένα βουνό, εσύ κι εγώ ως τον επόμενο σταθμό.
