Piszę piosenki i piszę wiersze, wcale się tym nie chwalę, raz wyjdą brzydsze a raz ładniejsze i z tego powodu też się nie żalę. Och gdybym jeszcze głos miała, ale nie wiem i nie rozumiem, dlaczego Bozia talentu nie dała i śpiewać po prostu nie umiem. Gdybym jak anioł nucić umiała to - przyznać się wcale nie boję - pod jego balkonem bym mu śpiewała, pobiegłabym już - tak jak stoję. A on by wyglądał z tego balkonu ukradkiem rzucając mi tęskne spojrzenie i słuchał głosu silnego jak dzwonu, a ciałem jego wstrząsałoby drżenie... Już widzę te wasze zdziwione miny i szepty: "co ona tutaj bredzi, żal nam tej dziewczyny niech lekarza od głowy lepiej odwiedzi..." Ale, droga koleżanko i miły kolego, nie wiem skąd to wasze zdziwienie, że ja chcę stać pod balkonem jego, przecież mamy równouprawnienie! Dlatego już tu wam nie bajdurzę! Tylko biegnę do kwiaciarni! Kupić mu róże!!! (Ona ma chyba jakieś zaćmienie chwilowe... Musiała mocno uderzyć się w głowę)
