(niemand sê vir jou wanneer dit gebeur nie) op negentien was daar net vorentoe die pad was 'n belofte sonder einde ons het gepraat van eendag as 'n plek wat ons sou koop as ons daar aankom en niemand het omgekyk nie niemand het geweet om om te kyk nie ek weet nie wanneer dit gedraai het nie daar was geen dag, geen oomblik, geen klok wat geslaan het nie net iewers tussen die jare het die venster van voor na agter geskuif en nou ry ek (en nou ry ek net agtertoe) en die toekoms het 'n kamer geword wat ek minder en minder besoek en die verlede het 'n huis geword met te veel deure oop en ek loop deur die gange (en ek loop deur die gange) en die ligte is nog aan ek het vermoed mens onthou die groot goed maar dis 'n Sondagmiddag in 'n kombuis 'n stem wat my naam roep uit 'n ander vertrek 'n hand wat 'n lig afsit en dis alles (dis al wat oorbly) en dis genoeg (dis vreeslik, vreeslik genoeg) êrens sit die kind nog op die trap by die agterdeur en wag dat iets moet begin en weet nie (weet nie) (dat dit alreeds besig is) dat dit alreeds besig was nie al die tyd en die toekoms het 'n kamer geword waarvan ek die deur toemaak en die verlede het 'n huis geword waar ek nou woon en ek loop deur die gange (en ek loop deur die gange) en die ligte bly aan dit was mooi (ek weet dit was mooi) ek weet nie (ek weet nie mooi meer nie) maar dit was myne (dit was myne)
