
I bleib im Tål… (1)
I bleib im Tål, es will so sein. Aba nächstes Joar tatats mi schon gfrein. Am meistn tuats hålt weh wånn i ana Bilda seh. Sie schickn Bilda von de Gipfln, von de Hüttn und de Wegalan uma dum. A i mechat aufe, mei Herz tuat fåst zerspringen – weil wieda und wieda will’s ma nit gelingan! Für uns Kärntna is es eh lei a Hupfa zum Mea im Wallischn åbe. A Tåg an da Adria, und i warat g’sund, oba a des is ma anfåch nit vagunnt. I bleib im Tål, es will so sein. Aba nächstes Joar tatats mi schon gfrein. Am meistn tuats hålt weh wånn i ana Bilda seh. Håb so vü g’lernt und mechat’s nutzn, oba d’Tåg vagengan mit Kochn und Putzn. Und so vü mehr is z’tuan, håb fåst schå ålle Freid valuan… Håb’ g‘want und in Herrgott ångepetn: ‘Geh, låss mi nimma so umafretn.’ Jetzt muaß i hålt a bissale geduadig sein, bis i endlich wieda frei kånn sein. I bleib im Tål, es will so sein. Aba nächstes Joar tatats mi schon gfrein. Am meistn tuats hålt weh wånn i ana Bilda seh.

