[Post-Chorus — low male, almost spoken] Çınar dedi: “Ben kaç kış gördüm evlat, Her yaprak düşüşü ölüm değildir. Bazısı toprağa iner, Kökü beslemek içindir.” [Verse 3] Ben de sandım her giden eksiltir beni, Meğer bazı vedalar büyütür insanı. Her kapının ardında başka bir sessizlik, Her sessizliğin altında başka bir imtihanı. Bir dost geçer, izi kalır, Bir aşk biter, sözü kalır. Bir gün aynaya bakarsın da Kendinden başka kim kalır? [Pre-Chorus] Çay soğur, Gece döner, Saat susar, İçin söyler. Dünya senden cevap ister, Sen kendine ne söylersin? [Chorus] Dert birikmiş — taşar mı? Dönmüş dünya — şaşar mı? Kime sorsan “boş ver” der, İnsan böyle pişer mi? Bir ömür neye yeter ki? Kim hesabı bitirir ki? Düşe kalka yürür insan, Başka türlü yetişir mi? [Instrumental Break — bağlama tremolo, cello, tenor sax] Huuu… Yaaa huuu… Bre gönül… Yavaş yürü… [Verse 4] Ne zenginlik kaldı elde, Ne kavga kaldı yerinde. Dün omuz omuza yürüyenler Bugün birbirinin dilinde. Kimi haklı, kimi yorgun, Kimi susmuş, kimi kırgın. Ben öğrendim en zor hesabı: İnsan bazen kendine borçlu. [Female — soft response] Kendine borçlu… Kendine uzak… Kendine dönmek Bazen en uzun yolculuk. [Male] Ben o yolu geç geldim, Ama yine de geldim. [Bridge — duet] [Female] Her şeyi çözmek gerekmez. [Male] Her yarayı deşmek gerekmez. [Female] Her kapıyı açmak gerekmez. [Male] Her gideni çağırmak gerekmez. [Both] Bazen bir çay, Bir gölge, Bir eski çınar yeter. İnsan susunca da Kalbi konuşmaya devam eder. [Final Chorus — rising] Dert birikmiş — taşar mı? Dönmüş dünya — şaşar mı? Kime sorsan “boş ver” der, İnsan böyle pişer mi? Yanmış gönül söner mi? Geçmiş geri döner mi? İnsan kendini affetmeden Yeni güne yürür mü? Dert birikmiş — taşar mı? Dönmüş dünya — şaşar mı? Kime sorsan “boş ver” der, İnsan böyle pişer mi? [Outro — sparse] Ah eski çınar… Bir çay daha koy. Ben bugün dünyayı çözmeyeceğim. Dünya kendi halinde dönsün. Çay kendi halinde demlensin. Giden kendi yoluna gitsin. Ben biraz burada kalayım. [Female whisper] İnsan böyle… [Male] Pişer belki. [Both] Ama ağır ağır.
