[verse 1] Za oknem na polu kombajn zbiera kalafiory, Na taśmociągu suną się jak białe mary. Kolejno ucięte głowy znikają w przyczepy mroku , Na ziemi tylko cisza, pożółkłe liście wokół. [chorus ] Kalafiory jak ludzkie mózgi – miękkie i ciche, Sny, co w sobie miały, dziś już tylko nikłe. Każdy z nich to myśl, której nie usłyszy nikt, Wyrwane nagle z pola, zagubione wśród jesiennych chwil. [verse 2] Mechaniczne ręce zbierają ostatnie plony, Za horyzontem słońce tonie w kolorze czerwonym. Na całym polu pustka, jak w sercach, gdzie zgasła nadzieja, Każdy kalafior jak wspomnienie, co się rozwiewa. [chorus ] Kalafiory jak ludzkie mózgi – miękkie i ciche, Sny, co w sobie miały, dziś już tylko nikłe. Każdy z nich to myśl, której nie usłyszy nikt, Wyrwane nagle z pola, zagubione wśród jesiennych chwil. [verse 3] Noc zapada cicho, wkrada się w pola bruzdy, Nie ma już kalafiorów, został tylko świat pusty Kombajn stoi bez ruchu, razem z przyczepą brudną Tylko wiatr wśród liści nuci pieśń niebywale smutną. [chorus ] Kalafiory jak ludzkie mózgi – miękkie i ciche, Sny, co w sobie miały, dziś już tylko nikłe. Każdy z nich to myśl, której nie usłyszy nikt, Wyrwane nagle z pola, zagubione wśród jesiennych chwil. [verse 4] I tak jak one – my przemijamy, W błotach jesieni zostawiamy myśli przegrane. Kalafiory w ciszy, my w snach ulotnych, Wszystko ciągle tak samo, jak świat już samotny. [chorus ] Kalafiory jak ludzkie mózgi – puste, miękkie i ciche, Sny, co w sobie miały, dziś już tylko nikłe. Każdy z nich to myśl, której nie usłyszy nikt, Wyrwane nagle z pola, zagubione wśród jesiennych chwil.
0/500