
Spokojnym krokiem z wolna stąpając, By skrócić drogę po znoju pracy Drwal po jeziorze dąży ku chacie Nie wiedząc, że bies się dziś nim uraczy Miesiąca blask odbija się w śniegu Już widzi ciepłe światła osady Lecz jego kroki na grubym lodzie Budzą z letargu liczne poczwary Po dnie mulistym w podwodnym mroku Pelzną jak czerwie ku świeżej padlinie Gdy kmiec zmęczone przenosi stopy Topnik z topielcem ku niemu płynie I wyczekują czarami przeklęte Chuda i głodna trzoda Welesowa Niech jeno nastąpi na skryty przerębel A tak jak niegdyś będą ucztować Przetarty rzemien zrywa siekiera Spada, kalecząc dziurawe chodaki Drwal podoupada, kolanem podpiera Niepokojące niosą się trzaski Odparzelisko, oddech demonów Skrytych w odmętach tafle osłabił Woda przecieka, moczy kapotę Bies Kmiecia na żertwę sobie tu zawiódł W oddali lampa wychyla się z chaty Ktoś się przygląda wpatrzony w jezioro Już coraz bliżej podwodne psubraty Za chwilę Kmiecia na ucztę zabiorą Już biegną z osady z saniami i sznurem Migają nadzieją pochodni polana Lecz tafla pęka pod ciała naporem Chłodnymi szponami kapota zzpana Choć sznur rzucony, i dłonie próbują Uchwycić koniec od mrozu zgrabiałe Biesy Już w sidłach drwala trzymają I zapraszają na wieczny taniec Zerwą mu ciało, wydrą oddechy Duszę spętają w mulistym lochu Będzie im bratem i wspólne uciechy Odnajdzie w niepewnym człowieczym kroku

