(INTRO — odległy gwar rozmów, śmiech, pojedynczy fortepian): Tyle głosów. Tyle twarzy. Ktoś śmieje się obok. Ktoś dotyka mojego ramienia. Ktoś mówi moje imię. A jednak...nie pamiętam, kiedy ostatnio ktoś naprawdę mnie usłyszał. (ZWROTKA I — spokojny kobiecy wokal): Siedzimy przy jednym stole. Sześć filiżanek. Sześć historii. Ktoś mówi o pracy, ktoś o miłości, ktoś pokazuje zdjęcia z ostatniego weekendu. Uśmiecham się. Pytam. Słucham. Pamiętam ich urodziny, ich lęki, imiona ludzi, których kochają. A kiedy przychodzi moja kolej... mówię: „U mnie po staremu.” I rozmowa płynie dalej. Dalej! Dalej! (REFREN — delikatne smyczki, odległy chór): Pełny pokój pustych krzeseł. Tyle ludzi, a nie mam obok nikogo. Tyle dłoni, których mogłabym dotknąć, a żadnej, której potrafię powiedzieć: Zostań ze mną chwilę. Pełny pokój pustych krzeseł. I ja……najbardziej samotna w samym środku tłumu. Tłumu! Tłumu! (ZWROTKA II — wiolonczela, coraz bardziej melancholijnie): Telefon pełen imion. Setki wiadomości. „Co robisz?” „Widzimy się?” „Wszystkiego najlepszego!” Serduszka. Zdjęcia. Emotikony. Małe dowody, że podobno nie jestem sama. Przewijam ekran późno w nocy i zastanawiam się, do kogo mogłabym napisać: „Jest mi smutno i samotno.” Piszę jedno zdanie. Patrzę długo….w końcu kasuję. Odkładam telefon. (REFREN — mocniejszy chór): Pełny pokój pustych krzeseł. Tyle ludzi, a nie mam obok nikogo. Każdy zna mój uśmiech. Każdy zna moje imię. Ale czy ktokolwiek wie, dlaczego czasem milknę w połowie zdania? Pełny pokój pustych krzeseł. Można być niewidzialnym nawet wtedy, gdy wszyscy na ciebie patrzą. (ZWROTKA III — niemal sam fortepian): Najgorsza nie jest cisza pustego mieszkania. Do niej można przywyknąć. Najgorszy jest śmiech dziesięciu osób i świadomość, że gdybym nagle powiedziała: „Nie radzę sobie.” Nie wiem, czy ktoś wiedziałby, co zrobić z tymi słowami. Więc śmieję się razem z nimi. Trochę głośniej niż trzeba. Żeby nikt nie zauważył, jak bardzo chciałabym, żeby ktoś zauważył. (MOST — narastające smyczki i chór): Nie potrzebuję tłumu! Nie potrzebuję stu nowych imion! Nie chcę kolejnego: „Musimy kiedyś pogadać.” Chcę jednego człowieka, który zostanie, kiedy skończą się tematy. Który wytrzyma ciszę. Który nie będzie czekał na swoją kolej, żeby mówić. Chcę choć raz nie być tylko osobą, która słucha wszystkich. Chcę...żeby ktoś usłyszał mnie. Mnie! Mnie! (OSTATNI REFREN — ciepły chór, nadal melancholijny): Pełny pokój pustych krzeseł. Może jedno nie było puste. Może pośród wszystkich głosów jeden człowiek usłyszał ciszę. Nie obiecał, że już nigdy nie będę samotna. Po prostu przesunął krzesło trochę bliżej. I został. Został! Został! (CODA — gwar ludzi stopniowo zanika, zostają dwa oddechy i fortepian): — Co u ciebie? Otwieram usta. Już prawie mówię: „Dobrze.” Ale wtedy słyszę: — Nie...Co naprawdę u ciebie? Patrzę na niego. Na puste krzesło obok. I pierwszy raz od bardzo dawna...zaczynam mówić. A on...nie przerywa. Nie przerywa! Nie przerywa!
0/500