[Intro] (Όοοο Ό, οΌο Ό!) (Άαα Ά, αΆα Ά!) [Spoken] Μούσα Καλλιόπη, έγραψε την πρώτη θρηνωδία, όταν ο πόνος δεν άντεχε πια, και έγινε κραυγή. Τα παράπονά μου τρέχουν, σαν το νερό του Στύγα, κι ακούγεται, σαν θρήνος από ψυχή που δεν ξεχνά. [Verse 1] Έτσι να γράψω κι εγώ, στον ουρανό ψηλά, με πέτρα και θειάφι, θα χαραχθεί η ψυχή μου γλυκά. Θα γραφτεί με φως, θα μείνει για πάντα εκεί, το όνομά μου μαζί με το δάκρυ του Δία. Όταν το σώμα μου δεν έχει φωνή, η μούσα μου θα τραγουδά στη νύχτα τη μόνη. Γράμματα με αίμα, και ρυθμό δαιμονιακό, έτοιμος να κόψω σαν μαχαίρι, τον ουρανό. [Breakdown] (Ωωωω... ο Στύξ κυλά... και ο πόνος δεν τελειώνει...) [Verse 2] Μπορεί να σκεφτώ πως ο Λίνος ήταν το όνειρό μου, μακριά απ’ το φως, μέσα στο σκοτάδι μου. Η ιστορία μου δεν είναι μυθική, είναι τραγική, ειρωνική και κωμική. Μέσα στις νύχτες, υπάρχουν ύαινες που γελούν, στον πόνο μου πάνε και ψάχνουν για αρκάν. Δεν έχω θυμό πια, δεν έχω αίσθηση, γιατί με πλήγωσαν όσο τους βοήθησα ειλικρινά. Οι αμαρτίες τους, γι’ αυτούς είναι κενές, μα το σύμπαν φέρνει πίσω δικαιοσύνες. Και εκεί στο σκοτάδι, μόλις βρει φως, θα τους βρεθεί μπροστά τους η Νέμεσις! [Chorus] Τώρα ξέρω, η μοίρα μου είναι του Λίνου, και το τέλος μου θα ’ναι τραγικό. Σαν τον Ηρακλή, απ’ τους φίλους μου θα πέσω, αυτά τα χέρια που βοήθησα, θα με σκοτώσουν στο τέλος. Τώρα ξέρω, κι εγώ το βλέπω, αν πεθάνω γι’ αυτό, δεν μετράω τον πόνο. Η μοίρα τους γίνεται ο δρόμος μου, κι ο δρόμος μου είναι δικός τους μόνο. [Post-Chorus] Όταν κοιτάζω στον καθρέφτη των ματιών τους, βλέπω σύγχυση, φόβο και λύπη. Γιατί ό,τι μ’ έφερε στον θάνατο, γυρνάει πίσω, είναι η ίδια κατάρα που τους χτυπά. (Άαατοκ... άαατοκ... το σπαθί της Νέμεσις...) [Verse 3] Δεν ξέρω πια πού είναι η έξοδος, γιατί κατάλαβα, είναι κυκλοφοριακός δρόμος. Όπου κι αν τρέξω, όπου κι αν προσπαθήσω, στο ίδιο σημείο γυρνάω, κι εκεί θα σβήσω. Ο κύκλος της μοίρας, σαν φυλακή κλείνει, δεν υπάρχει πέρασμα, μόνο σκιά που μένει. Και ακούω το όνομα της Εκάτης στον αέρα, να μου ψιθυρίζει: «Αυτό είναι η κληρωτίδα σου, φέρα.» Η μαγεία της δεν είναι φως, αλλά δεσμός, κλειδώνει με σίδερο, το νου και το θέλημά μου. Η κληρονομιά μου είναι δεμένη με αίμα, και η ψυχή μου φωνάζει, μα δεν έχει πια ρέμα. [Outro prelude] Ω... Εύρηκα αληθινά, δώσε μου ένα σημάδι, μια ιδέα θεϊκή. Να γυρίσω πίσω στη ραφή του χρόνου, να ξεφύγω απ’ τη μοίρα που με κρατάει μόνο. [Hook reprise] (Όοο Ό, οΌο Ό!) (Άαα Ά, αΆα Ά!) [Verse 4] Στο ποτήρι της ψυχής μου, βάλε φαρμάκι, το σώμα μου ζει, μα η καρδιά μου έχει σπάσει. Μέσα σε αυτό το χάος, κάτι συμβαίνει, δεν το καταλαβαίνω, μα στον ορίζοντα φαίνεται. Ο ορίζοντας τρέμει, σαν όραμα, και η σκιά μου γίνεται φλόγα. Η ζωή μου ή θα ανάψει, ή θα σβήσει, σαν του Βεζούβιου έκρηξη, ή σαν ανάσα στη γη. Ίσως να ’ναι όραμα, ίσως μια ελπίδα, μια λεπτή γραμμή, μεταξύ ζωής και θανάτου. Για να γίνει πάλι ο πλούσιος πιο πλούσιος, κι ο φτωχός να μείνει, ακόμα πιο μονάχος. [Chorus] Τώρα ξέρω, η μοίρα μου είναι του Λίνου, και το τέλος μου θα ’ναι τραγικό. Σαν τον Ηρακλή, απ’ τους φίλους μου θα πέσω, αυτά τα χέρια που βοήθησα, θα με σκοτώσουν στο τέλος. Τώρα ξέρω, κι εγώ το βλέπω, αν πεθάνω γι’ αυτό, δεν μετράω τον πόνο. Η μοίρα τους γίνεται ο δρόμος μου, κι ο δρόμος μου είναι δικός τους μόνο. [Post-Chorus] Όταν κοιτάζω στον καθρέφτη των ματιών τους, βλέπω σύγχυση, φόβο και λύπη. Γιατί ό,τι μ’ έφερε στον θάνατο, γυρνάει πίσω, είναι η ίδια κατάρα που τους χτυπά. [Breakdown] (Ο Στύξ κυλά... κι ο κύκλος δεν σπάει...) (Εκάτη... δένει... το φως και την αναπνοή μου...) [Verse 5] Δεν ελπίζω πια, είναι πολύ αργά, το κακό με τύλιξε, σαν παγίδα βαθιά. Η ζυγαριά έπαιξε το τελευταίο παιχνίδι, και το βάρος νίκησε, σκοτώνοντας την πίστη μου ήδη. Ήμουν καλός, πήδηξα στις φλόγες για τους άλλους, τους κράτησα απ’ τον γκρεμό, κι αυτοί με ρίχνουν κάτω. Τα χτυπήματά τους έχουν δύναμη άγρια, το πρόσωπό μου γεμίζει αίμα και πίκρα. Μέσα μου δεν έμεινε καμία φωνή, ούτε φως, ούτε ανάμνηση ζεστή. Η ψυχή μου ξέχασε τι σημαίνει ζωή, κι ο κόσμος μου είναι άδειος, σαν κενό κέλυφος. [Breakdown] (Ωωωω... Λίνοσσι μοίρα μου... κάθαρση μες στο σκοτάδι...) (Το παιδί έγινε μύθος... κι ο μύθος καταραμένος...) [Outro prelude] Δεν ξέρω πόσος χρόνος μου μένει, ούτε αν θα βρεθεί λόγος για το τέλος που πλησιάζει. Αλλά όταν ζητήσω απ’ τον Αχέροντα να με περάσει, θα το κάνω με το κεφάλι ψηλά, σαν τραγούδι στο φινάλε μου. Θα πω: «Πάρε με, ποτάμι των σκιών, μέσα στα νερά σου θα βρεις τις λέξεις μου. Εκεί που τελειώνει ο φόβος κι η πίστη, θα μείνει μόνο το όνομά μου — Λίνος, ο αμαρτωλός.» [Stratospheric rise] (Δε...) Το φως σβήνει, κι ο ουρανός κλαίει, οι θεοί σωπαίνουν, κι ο κόσμος μετράει. Μακριά ακούω τον ήχο της λύρας μου, να έχει την ίδια ανάσα με τον θάνατό μου. [Chorus – Grand Finale] ... [Post-Chorus] ... [Outro - μουσική έξοδος] (Οι ταπεινοί με χτυπούν... μα εγώ γυρνώ...) (Με τη λύρα μου... τα πάντα θα δώσω πίσω...) [End]
